Ver elini İstanbul...

Başıma bir şey gelmeyecekse bu gece yine düşüyorum yollara. Geldik, gördük, hasret giderdik.
İstanbul'u özledik.
İstanbul'u özledim.
Evimi özledim. Penceresinden Güneşle beraber huzur giren evimi.
Başıma bir şey gelmedikçe dağınık duran yatağımı, yatağımın üzerine serilenleri özledim.
Şimdi hazırlanma vakti, hazırlanıp yeniden yollara düşme vakti.
"Haziran'a kadar serbestsiniz çocüüm, çıkabilirsin."
Haydi bakalım. Hoşça' kalsın İzmir, Hoş geleyim İstanbul.

N'olur n'olur...

Veda yazılarını oldum bittim
sevemedim ben sevgilim.

Korkuyordum buraya gelirken biraz.
Birbirimize alışabilecek miyiz?
Birbirimizi sarabilecek miyiz?
Kavga edecek miyiz?
Kızacak mıyız?
Kırılacak mıyız?

Senin karasularına girdiğim ilk dakikadan beri başladı yaklaşık 10 yıllık tanışıklığımız.
Evet sanki on yıldır tanışıyoruz.

Sanki yıllardır alışık birbirine sarılıp yatmaya tenimiz.
Sanki sen bendin zaten, ben sendim de, Tanrı gizledi bu gerçeği bunca yıldır...

Ağlamamaya çalışıyorum evet aynı sana söz ver(e)mediğim gibi.
Çok zor hasret çok zor sevgilim.
Bu gece beni götürecek otobüse şimdiden sövmeye başladım ben.
Şimdiden başladı gözlerim buğulanmaya.



Eğer ağlarsam giderken, kızma emi...
Çok alıştım sana,
Çok seviyorum seni,
Çabuk gel gözümün nuru, n'olur...

Seni seviyorum...
Hoşçakal...

Yol...Yar...Bayram...

Yaklaşık iki saat içinde İzmir otobüsünde olacağım.
Bayram için delirip birden çıktığım bir yol.
Yar'a giden yol...
Cümleten hayırlı bayramlar sevgili okuyucular :)
Dönünce epeyce yazılacak şey olacak zannımca.
Benim için dua edin emi...

Herkes bayram yapıyor,
Hadi bunu kutlayalım :)