20 Şubat 2011 Pazar

Can Kırıkları

En şık gülümsememi çıkarıp kenara koydum az evvel. Bitmişti işi çünkü. Yaşadığım şeylerin atarını ve acısını başkalarından çıkarmamak için takındığım o en şık ve asil gülüş. İçimi ben biliyordum. İçimde neler olduğunu, içimden belki bin tane mektup yazdığımı, satır aralarını. İçim yanıyordu, dışım yaşıyordu.

Böyle anlarda hayatın bir pause tuşu olsun istiyorum. Bazen hakikaten durmak istiyorum. Hazmedene kadar yaşadığımı, biraz zaman istiyorum. Her şey arkasından atlı kovalıyormuş gibi hayatta. Saçma sapan bir hız içinde en azından "hayal kırıklığımı" hazmetmek istiyorum.

Eskisi gibi aynı şarkıyı 256 kere dinleyebilecek zamanım olsun istiyorum. Gülüp geçebilmek istiyorum. Doya doya yazıp rahatlamak istiyorum. Yargılanmayacağımı bilerek dertleşmek, adımın kişiliğimden önde gitmediği bir hayat.

Hayallerden yaptığım yollardan kırıklarını toplayıp dönmek koyuyor en çok.
Bu yazı için ara veriyorum gülümsemeye, gözyaşlarımı toparlayıp koyuyorum kenara.
Şimdi yeniden gülümsüyorum.
İçimden yazdığım belki bin mektuba geri dönüyorum.

İçim yanar,
dışım yaşar.

4 yorum:

Pretty Woman (Aka likeaprayer) dedi ki...

Özledimdi ki ben...

betty puf puf dedi ki...

Ben de kuzum, çooook...

senem dedi ki...

Çok içten çok senden olmuş.

betty puf puf dedi ki...

Sağol canım.