betty puf puf

Senin annenin de Matraş’ı var yavrum!

2011-10-27T05:58:00.000-07:00

Yıllar öncesindenberi hatırladığım, kafamdaki eski bir fotoğraf, annemin Matraş cüzdankullandığıdır. Sanki bir markanın ürünü değilmiş de, bir prensibiymişcesineseverdi cüzdanlarını. O yaşlarda “moda hevesi” olduğunu anlayamadığım birhevesle incelerdim ben de.

Hayatımızda bazımarkalar var ki; annemizin, babamızın, çok sevdiğimiz bir dostumuzunreferansıyla hayatımıza girip hayat boyu “sizin” markanız olarak devamediyorlar. Bu noktada önemli olan hem annelerimiz, babalarımızın güvenilir,sağlam ve şık Matraş’ı olup, hem de çağı yakalayabilmek bence.

2012 kışkoleksiyonunda 60’lar & 70’lerden esinlenmişler. Yuvarlak hatlar, grafikdetaylar, kürk ve danetlin karışımı, büyük kilitler...

Öncelikle ba-yıl-dı-ğımdetayları sıralayayım. Allahım o ne güzel “yeşil” kullanımıdır. Tam bir yeşilhastası olarak canlı renkler, bilhassa yeşil ve mor kullanımlarına bayıldım.Özellikle yeşil süet dize kadar çizme bir harikaydı!

İkinci sevdiğim şeyise 60’lar 70’ler konseptindeyiz derken iyiden iyiye eskinin içine gömülmeyiphem retro, hem modern bir çizgi tutturmuş olmaları oldu. Büyük çantalar,çantalardaki büyük kilitler, Çift kemerli tasarımlar epeyce göz okşuyordu.

Bir sevimli detay dahenüz çoluğa çocuğa karışmadığım için sadece tasarımıyla ilgilendiğim, çocukluçiftlerin ise bayılacağı deri çocuk koleksiyonu. Çok şirin ayrıntılarıyakalamışlar :)

Dolgu topuklu çizmeve ayakkabıları da benim gibi topuklarla uzun saatler rahat edemeyenler içinşahane.

İmkanınız varsagidin, yerinde görün, bana hak vereceksiniz.

Ben de istiyorumyarın öbürgün çocuğuma “Senin annenin de Matraş’ı var yavrum.” diyebileyim.Sülalece güvendiğimiz ve ailedeki her yaşa, her bireye hitap eden sevgiliMatraş, iyi ki varsın! :)

Yaş 31, kutlu olsun!

2011-09-09T20:26:00.000-07:00

Kişisel tarihime attığım notlardan birine daha hoşgeldiniz. Bugün benim doğumgünüm. Teknik olarak 31 yaşıma girmeme rağmen kendimi hayata yeni başlayan bir çocuk gibi hissediyorum.

Bilenler için tekrar olacak ama 20 nisan 2011'de hayatımı kökten değiştiren, hayatımı kurtaran, sağlığıma geri kavuşmamı sağlayan bir ameliyata girdim. doktorum sevgili halil coşkun sayesinde ameliyattan zımba gibi çıktığım yetmiyormuş gibi, sıfır komplikasyon, sıfır şikayet ile 4,5 ayımı tamamladım.

Yine bilenler bilecektir, tanrı'ya inanır, güvenir ve tanrı'yı severim. öyle kötü, öyle umutsuz, öyle hastaydım ki, tanrı'nın bana doktorumun elleriyle ikinci bir yaşam bahşettiğine inanıyorum.

Koşamıyordum, yürüyemiyordum, uyuyamıyordum, günde en az üç apranax almadan ayakta duramıyordum. Bunların üzerine bir de çalışmam gerekiyordu ve göz önünde olduğum bir iş yapıyorum.

Her gün pansuman yapmam gereken korkunç açık yaralarla uğraştığım -evlerden uzak- bir hastalığın başını çektiği bir dizi hastalığım vardı. Sözlükten bir çok arkadaşımın dahi bilmediği bu hastalıkla yıllarca savaştım. Yıllarca baştan ayağa banyo yapamadım. Yıllarca vücudumun bazı bölgelerini serumla yıkamak zorundaydım. Yıllarca güneşten kaçtım, dokunuyordu. Yıllarca denize giremedim. Yıllarca -amaaan bunda ne var ki- diyebileceğiniz bir çok şeyi yapamadım. Dikkatinizi bile çekmeyecek şeyleri yapmak için o kadar uğraş vermem gerekiyor ve yapamıyordum ki...

Bağdaş kurup oturmak, bacak bacak üstüne atmak bile içimde ukteydi. Yıllarca kendime ait olmayan bir yükü taşıdım. Bu o kadar nadir görülen ve hakkında az bilgi olan bir hastalıktı ki, doktorumla tanışana kadar benim de ne nasıl geçeceğine dair bir fikrim yoktu.

Teknik olarak bugün doğmama rağmen 20 nisan 2011'de bana tanrısal bir format atıldığına inanıyorum. Bu dramatik bir söylem gibi gelebilir size ancak kabul edin ki haklı sebeplerim var.

20 nisan 2011'den şu güne [her biri sıkı doktor kontrolünde] 4 küsur ayda 42 kilo verdim. Sırtımda bir yük gibi taşıdığım bütün hastalıklarımdan çok kısa bir zaman içerisinde kurtuldum. Artık morbid obez, hatta obez bile değilim. vücut kitle indeksine göre "fazla kilolu" sayılıyorum artık. Üstelik bu mücadelem orada "zayıf" yazana dek sürecek.

İyileşmek, hayata tekrar sarılmak, ikinci bir şans, zayıflamak, hareket edebilmek, tatile gidebilmek, denize girebilmek hatta en basiti sırt üstü uyuyabilmek ve evet bağdaş kurabilmek!

Lütfen hayatta "özelliksiz" sanarak yaptığınız şeylere bir bakın. Hayatınıza şöyle bir göz gezdirin. Neleri hiç dikkat etmeden yapabildiğinize şaşıracaksınız. Bunlar sahip olunmadığında o kadar değerli, bunları yapabilmek o kadar büyük lütuf ki. sağlıkla aldığınız her nefes, geçirdiğiniz her gün öyle özel ki. Hayatınız her dakikası bunu hatırlayın demiyorum ama çaresi olan şeylere üzülürken aklınızın bir köşeciğinde kalsın olur mu? Zira hayat dediğiniz skeçte, çaresi olan bir şeye üzülmek o kadar afaki ki. Parasızlık, başarısızlık, aşk acısı, mutsuzluk ve bunlar gibi değişmesi an meselesi olan şeyler, o kadar geçici ki. Lütfen ömrünüzü, o güzel ömrünüzü yıpratmayın bunlara üzüleceğim diye.

Hayatımda belki de sağlıklı girdiğim ilk yaş 31. sağlıklı, mutlu, şükür dolu. Eskiden de mutlu bir insandım (herkesin sandığı kadar sevgi pıtırcığı olmasam da) lakin içimdeki fırtınaları çok az kişi görebiliyordu. Buna izin vermiyordum. Hasta olmak bir zaaf gibiydi. gösterilmemesi gereken bir kusur gibi. Yıllarca içim başka, dışım başka yaşadım bu yüzden. Şişmanlığın hayatıma zorla sokuşturduğu eksileri saymıyorum bile.

İnsanlar, dışarıda yanından geçtiğiniz ya da çok yakın arkadaş çevresinde olup da bilmediğiniz insanlar şişmanlığı eleştirebilir. Eleştirecektir de. Dalga da geçecektir. Bırakınız yapsınlar, bırakınız etsinler. Hayatım boyunca "ay ben neden şişmanım, ay niye böyle" demedim ben, zira uğraşmam gereken çok daha major şeyler oldu hep. Bu sebeple de dışarıdan "kilosunu takmıyor, kendiyle barışık" gibi göründüm. Halbuki kazın ayağı öyle değildi. Yaşamak daha önemliydi, hayatta kalmak.

Şimdilerde duyuyorum bir çok insan benim salt zayıflamak için bu kadar şeyle uğraştığımı ve bıçak altına yattığımı düşünüyor. "oh ne güzel ameliyat oldu löp diye kilo verdi, işin kolayına kaçtı vbg." şeyler duyuyorum. Bu kadar ayrıntılı yazmamın sebebi belki de bu. İnsanlar ne sanıyor acaba? Ameliyatla 50 kilo alındığını ve ortamlara salındığımızı mı? Ameliyat oldum çünkü -yaşamak için- başka çarem yoktu. Ameliyat hayatımda verdiğim en iyi karar, doktorum ise hayatımda tanıdığım en muhteşem insanlardan biri. Bu o kadar büyük şanstı ki benim için. Böyle düşünenler için obezite ve metabolizma cerrahisi sandığınız gibi şeyler değil canlarım. Sadece kiloluysanız, obez ya da morbid obez değilseniz, yandaş hastalığınız (diyabet, tansiyon, uyku apnesi vs) yoksa kolay kolay düşünebilen ve yapılan bir şey de değil. Sırf ameliyatla, rejim yapmadan, egzersiz yapmadan hoppala paşam, malkara keşan diye diye sizi zayıflatan bir şey de değil. Yeryüzündeki her türlü yöntem yerseniz size kilo aldırır. Öyle sihirli, hemen her sorunu halleden bir şey yok dünyada henüz. Olsaydı bilirdim inanın bana.

Velhasıl 4 küsur aydır gözünüzün görüp görebileceği en katı rejimlerden birini yapıyorum. Günde 500 kalori almam gerekiyor lakin ben 350'sini doldurabiliyorum. Çoğu dalga geçiyor artık benimle. Haklılar da. Evde yemek yediğim tabak şirinler köyünden çıkmış gibi, ufacık. Porsiyonlarım bebek maması kadar. Eşşekler gibi spor yaptım ve şimdi de (hızlı kilo verdiğim için) yürüyüş yapıyorum. Yani öyle otura otura kilo kaybı yok canlarım. Keşke olsaydı.

Velhasıl dört küsur aydır ben bu iş için kendimi yırtıyorum. Yakından tanıyanlar çabamı görüyor. Facebook'ta ekli olan dinleyici ve izleyiciler fotoğaflardan takip ediyorlar. Etrafımdaki çoğu insan, bilhassa dinleyicilerim beni çok motive ediyor. bu açıdan da o kadar şanslıyım ki.

Evet kilo vermek diyorduk. Dün itibariyle 42 kilo oldu kilo kaybım. Çok mutluyum, sağlıklıyım evet ama ne yazık ki bunun ağır bedellerini ödüyorum. Daha ağırlarını da ödeyeceğim. Hayatta hep insan kimliğim öndeydi benim. Hiç kadın kimliğim öne çıkmamıştı. Şimdilerde (-30 kilodan sonra) benden önce bir kadın yürüyor ve ben bundan hoşnut değilim. Alışmamışım. Böyle bir hayatı bilmiyorum, korkuyorum.

Kaç zamandır kanka sıfatı ile yanımdaki bir kısım insanın bana kadın gözüyle bakıp yazmaya, hatta tacize başlaması, bir kısım arkadaş dediğim kadınların beni rakip olarak görmeye başlayıp uzaklaşması ya da diş geçirmeye çalışması. Hayatın bu yüzünü bilmiyordum ben zira obezseniz cinsiyetiniz çok aşağı sırada kalıyor sosyal ortamlarda. Ben hep insan olarak kabulüme alışkındım, hep öyle mutlu ve güven doluydum. Şimdi kendimi bir grup profesyonel trapezci arasında, altında ağ olmadan yürümeye çalışan amatör bir ip cambazı gibi hissediyorum.

İnsanlara olan güvenim o kadar kaygan bir zeminde ki. Kilo vermeden önceki güvenim, hayata karşı duruşum...Bunlardan eser yok. İnsanlar benden "inanma" yı çaldılar mealinde bir lafı vardı Sabahattin Ali'nin. İşte aynı böyle. Kilo vermeden önce aklı daha iyi şeylere çalışan, daha iyi bir insandım. Zihnimin kirlendiğini ve masumiyetine saldırıldığını hissediyorum. Bu ağır bir bedel, düşündüğünüzden çok daha ağır. Daha da ağırı bununla yaşamaya da alışacak ve korkarım onlardan biri sayılacağım uzaktan bakılınca.

Onlardan biri olmayacağım lakin, olamam. Çünkü yıllarca kadın'dan önce insan gibi davranılmış olmayı tatmış olacağım. Kilonun getirdiği sosyal güveni yaşamış olacağım ve bu hep aklımın bir köşesinde olacak. Ortama güzel hatun girince sevgilisinin üzerine abanan kadın olamayacağım hiç, Bunları hatırladığım için.

Bedeller zor, bedeller ağır fakat ödenmesi gerekli. Yeni bir yaşam için değer mi derseniz, kesinlikle değer. Naturanızda iyilikle doğuyorsunuz ve bu zamanla kirleniyor. Kurtaramayacağınız kadar kirlenmesin, kötü olmayın tek dert bu. Varsın benim de ruhum kirlensin biraz. Varsın bunu da göreyim. Yaşamak için o kadar değer ki.

Bu kadar sabredip buraya kadar geldiyseniz şayet, tebrikler. Değişiyorum, değişeceğim. Hayatta sabit kalabilmek matah bir halt değil çünkü. Çok yanyanayken farklı yönlere ayrıldıysak birden, ya da apayrıyken birleştiyse yollarımız sebebi bu.

2011 bana yeni bir nefes, güzel bir format, şahane bir doktor, koşabileceğim ayaklar, iğne yapmadan geçirebileceğim pansumansız bir ömür verdi.

Ayrıca muhteşem, nefesimi kesen, mutluluktan ağlatan bir aşk da. Ailemin ne kadar muhteşem olduğunu bir kez daha anladım. Dostlarımın, dinleyicilerimin de. Bu kadar destekle istesem atom mühendisi bile olabilirdim bence. Varsın negatiflikleri olsun, varsın bedelleri olsun.

Ben ilk kez yüzde yüz yaşadığımı hissediyorum.

Ben ilk kez bu kadar hayata karıştığımı hissediyorum.

Ben ilk kez bu kadar mutluyum.

Ben ilk kez "acaba ne zaman öleceğim?" diye düşünmüyorum.

Ben ilk kez hiç ağrı kesici almadan, iğne yapmadan üst üste dört ay geçiriyorum.

Ben ilk kez bu yaz denize girdim yıllar sonra.

Ben ilk kez bağdaş kurdum, sırt üstü bebek gibi uyudum.

Ben ilk kez bacak bacak üstüne attım.

Ben ikinci kez doğdum.

Ben yeniden doğdum.

İyi ki doğdum.

Pastaya sadece iki mum lütfen, sırf bu yüzden...

Mutlu sonlara inanın lütfen, sırf bu yüzden...

Mahrem

2011-08-19T04:15:00.000-07:00

"Geçmiş, dünden bahsetmek lezzetsiz, gelmemiş yarından hep mi şikayetçiyiz biz?"

Güzel bir öğleden sonra, kahveler içilmiş, üç kadın sohbet ediyor. Sohbet koyu. "Sevmek" diyor bir tanesi. Bir köşede, sakin, acelesiz, soluk alır gibi. Telaşsız, dinlenir gibi sevmek..."

Düşünüyorum. Çok düşünürüm ben, birazcık da bundan kırdığımı düşünüyorum aslında. Bambaşka işler yaparken bile düşünürüm. O zaman da düşünüyorum. Telaşsız, dinlenerek sevmek...Olabilir mi gerçekten diyorum, var mıdır böyle birileri hala hayatta?

Keşke diyorum. Keşke benim de hayatımda böyle biri olsa, gelse çarpsa hayatıma. Çarpsa ama kırıp dökmeden, dağıtmadan çarpsa. Kalbim tekrar aşkla çarpsa diyorum.

Geçmişin hesaplarını kapatalı, defterlerini düreli çok olmuş. Hatta öyle uzun zaman olmuş ki; aşkı bile unutmuşum. Aşkın acı yüzü aklımda kalmış, aşkı öyle anar olmuşum.

Keşke diyorum, bunu derken "çok istersen olur" kısmını düşünmeden, can - ı yürekten diyorum...

"Sen geldin, benim kuytu köşemde durdun..."

Çok önem verdiğim şeyleri söze dökemem ben. Bu hep böyleydi. İsterse dünyanın en sosyal insanı olayım, isterse mesleğim bin kişinin önünde olmak olsun, iş çok önem verdiğim şeylerden konuşmaya gelince tıkanırım. Kelimeleri severim ben. Satırları, satır arasında saklı kalanları, teşbihleri, hınzır laf oyunlarını. Kelimelerle, sayfalarla rahatım. Yazarak yaşıyorum hayatın zahir kısmını.

Bunu çok kişi önemsemedi hayatımda. Yazdıklarımı hep beğendiler ama yaşamı yazdığımı hep esgeçtiler. Sonra sen geldin, benim en güzel, en serin, en kuytumda durdun. Kalbimden önce kelimelerimi anladın. Benden önceki beni okudun. Beni okuman, benim için yaptığın en önemli, en güzel şeydi ve ben bunu sana hiç söyleyemedim.

Sen geldin, acemiliğini çektiğim hayatta elimi tuttun. Hayat bana çok yabancıydı, herkes çok değişmişti. Aynı senin gibi, "çölde bir çiçek" gibi kalakaldığım hayatta sen geldin, yanımda durdun.

"Adınla uyanır kulaklarım, yüzünle açar göz kapaklarım..."

Yalan değil, çok korktum, çok geri basmaya çalıştım. Mutluluktan korkulur mu dediğinde bile korkuyordum ben. Hala da korkuyorum. Mutlu sonları sevdim hep ama çok aşina değilim biliyorsun.

Bize öğretilen masallarda hep kötüler cezasını çeker, iyiler mutlu olurdu. Onları sevdik, hep hayattan onu bekledik. Görmedik ama kötünün cezasını. İyiler ağlıyordu hep gerçek hayatta. Mutlu sonlar değersizleşti gözümüzde sonra. Kendime hep iyilerin kazandığını hatırlatarak aktım sana.

Mutluluk güzeldi, seninle yaşananı ise tarifsizdi. Ellerini tuttuğumda dünyanın en güçlü, en sorunsuz, en mutlu, en güzel kadını oluyordum ben. Gülerken gözlerinin kenarında esmer çizgiler oluyordu, gözlerin kısılıyordu. Sarıldığımızda içini çekiyordun, kısacık. Sanki ilk nefesini alan bir bebek gibi. Çok sevindiğinde kaşların yay gibi oluyor, elmacık kemiklerinin üstü kızarıyordu.

Sorgulamayı bıraktım sonra. Gözlerinin, gözbebeklerinin gerçekten gözlerime değdiğini anladığımda. İncelemeyi bırakıp yaşamaya başladım.

"Bir tek bu hüznü sen boğarsın, ipek tenin derime batsın!..."

Neyi alıp götürdüğün hakkında bir fikrin var mı? Gözlerimin ardında hep bir hüzün tülü vardı benim. İyileşince biraz daha hafifleyen, yine de hep orada olan.

Yalnızlıkla, yanlışlıkla hep biraz daha sert çekilen, hep biraz daha içe gömülen. Ben senin de diğerleri gibi onu çekelemeye çalışacağını sanarken sen yırtıp attın onu, çekmeden, incitmeden. "Benim iyiliğim için" bana kötülük yapanlardan yıldığım anda sen gelip kalbimin, en mahremin kapısını zorladın. Sen geldin benim tam önümde durdun, mahremim oldun.

Hayata boyalı bir cama tırnağımla attığım çizikten bakıyorken ufkum oldun, tertemiz.

Öğrenmem gerekiyor benim. Hayata güvenmeyi, -ne kadar mistik gelirse gelsin kulağa- akışa bırakmayı, senin de söylediğin gibi bir şeyleri düzeltmemeyi. Öğreneceğim. Bir köşede sakince, usulca, telaşsız, acele etmeden seni severken öğreneceğim.

Gözlerimin üstüne gözbebeklerini örttüğümdeki huzurla, elini tuttuğumda hissettiğim güçle, aynı şeye attığımız kahkahanın keyfiyle, aşkın iyi yüzüyle, batınımla, zahirimle ama hep seninle...

Hoşgeldin sevgilim, hayatıma, kelimelerime hoşgeldin.
İyi ki geldin...

"Seni içeren masallarım anlatılacak kadar kısa değiller."

Neredeydim, nerelere geldim!

2011-07-04T15:14:00.000-07:00

Merhaba sevgili okuyucu,
Nasılsınız işallah? Öyle böyle değil, aylar olmuş yazmayalı, önünü alamamışız. Bugün yatarayak dedim ki artık yeter! Zira neredeyse her yayında, her görüşmede bloga yazı yazmadığım için şikayet ediyorsunuz. Çok haklısınız. O yüzden iş bu yazı bir edebi metin tadından ziyade bir güncelleme içerecek.

Ne yaptım bu aylar boyunca, yazmadan durmamam malumunuz. Bir kısım yazımı sözlüğe, bir kısmını da içime yazdım. İçime yazdıklarım kısmını zaten burada çok yakında göreceksiniz. (Müjdeler olsun)Diğer yandan da blogda sıkça yazdığım doktor kontrolü, ameliyat bahsi sonunda 20.04.2011'de gerçekleşti. Gayet gördüğünüz üzere çok şükür sağlıkla kalktım ameliyat masasından. Her şey çok yolunda gelişti. Vakıf Gureba hastanesinde 7 günlük istirahatten sonra bomba gibi evime döndüm. Vesileyle beni ayağa kaldıran ve hayatımı değiştiren muhteşem insan Doç.Dr.Halil Coşkun'a tekrar tekrar teşekkür olsun.

Sadece iş bu ameliyat için bir haftacık ara verdiğim yayınlarım hala tam gaz devam ediyor. Cumartesi günleri saat 13:00'te "Uzun Lafın Sopası" ile, Pazar geceleri 21:00'de de "Gökyüzünde Karpuz Kesen Kırgızlar" ile www.sourberry.org'da tam gaz yayındayız.

Bunun dışında bir bomba haberim daha var. Asla üzerinize gül koklamak gibi olmasın, yeni bir bloga başladım. Aslında yaşadıklarımı buraya yazıp devam etmeyi çok düşündüm fakat yeni yazdığım blog tamamen farklı bir konuda ve edebi muhteşem eserlerimi yazamayacağım, bambaşka mecralara akacağım bir yer.

Biliyorsunuz ya da bilmiyorsunuz kendimi bildim bileli pehlivan gibi, şişko patates kıvamında bir insandım. Olduğum ameliyatla birlikte şimdilik epey kilo verdim. Diyabet ve diğer tüm şikayetlerim bitti. [Buraya nazar boncuğu gelecek] ve dolayısıyla hem kişisel kilo alma-kilo verme maceramı kaleme almak istedim, hem de ameliyat olmak isteyen herkese yaşadıklarımı aktarmak istedim. Eğer ilgilendiyseniz ya da orayı da okumak isterseniz, yeni blog adım Sensin Obez!

Şimdilik yazıyla, çiziyle, yayınla zaten ameliyattan iyi kalkmış "ben"liğimi daha da iyileştirmeye çalışıyorum. Yakın zamanda görüşeceğiz lakin. Ruh birikti, kaynıyor...

Çokça sevgilerimle, sağlıkla.

Fotoselli insanlar!

2011-03-30T16:23:00.001-07:00

En az sabah yataktan cıvıl cıvıl kalkan, mutlu uyanan insanlar kadar kıskandığım bir gruptur fotoselli insanlar. Zaten hayatta gerçekten kıskandığım çok az şey olduğu için yazayım, içimde kalmasın istedim.

Hepinizce malum dünyanın olup olabilecek en alengirli havası olan ve dört mevsimi adeta bir arada yaşayan ülkesiyiz. Misal daha bugün cayır cayır bir güneş Kadıköy-Üsküdar semelerını kavurmaya başladı fakat saat 2:29 itibariyle güneşe aldanıp kombiyi kapattığım için kıçımız dondu afedersiniz.

Çok özeniyorum, çok! Aynı; yağmur damlasının d'si gözüktüğünde elinde bir koli şemsiye ile duraklara, yollara fırlayan meteorolojik satıcılar gibi, bu insanlara da çok özeniyorum. Kim bu insanlar? Güneşin ışınları daha ış kıvamındayken olaya fotoselleriyle uyanıp, dolaptan incecik kıyafetlerini ve babetlerini takınıp çıkan hatunlar, incecik t shirt üstü ceketlerini daha yaz değil, bahar bile geleyazmadan buluveren insanlar!

Yahu sabahları buz gibi, işe giderken nerden gördün güneş açacağını da babeti giyiverdin? Öğlen giydin desen 4 saat sonra buz keseceksin? İşin komik tarafı ben bu insanları hep böyle havaya hazır nazır gördüğümde şunu düşünüyorum:

Şimdi benim yazlık-baharlık bir ayakkabı ya da giysiyi takınıp çıkabilmek için evde en az iki saat harcamam lazım. Neden? Çünkü her şeyim hurç adını verdiğimiz toplangaçlarda. Bahar kökten gelip de "eööaa artık soğuk yapmaz." fikir birliğine varmadan onları ordan çıkarmak bir zulüm, zira kışlık-sonbaharlıkları toplayıp koymazsan onlara yer yok! 60m2 eve dört mevsimi ancak valiz ve hurç dediğimiz toplangaçlar sayesinde sığdırabildiğimiz için böyleyken böyle.

Şimdi ben bu güneşi görüp baharlıkla fırlayan, akşam hava soğuduğunda şalıyla/ceketiyle etrafta dolanan insanlara özenmeyeyim de ne yapayım? Ya yayla gibi evleri var, ya insan-üstü bir hava tahmin yetenekleri! Ha ya da meteorolojiden sevgili yapmışlar! Tabii ya! Gaddemit :/
Üşüdüm yine.

Ölüm dediğin nedir ki gülüm? ^^

2011-03-12T00:23:00.000-08:00

Epeydir, epeydir dediğim yaklaşık bir-iki aydır gördüğüm rüyaları çok net hatırlayamıyordum. Karışık kuruşuk saçma sapan bir kaç kareyi anımsıyordum sadece. Çok sinir olduğum bir mevzu bu çünkü rüyalarımı çok severim ve bana çok yardımcı olurlar.

Bu sabah öyle bir rüyadan uyandım ki herhalde "en garip rüyalar top 10'u"mda ilk beşe girer. Her ne kadar bu tarz rüyalar anlatılmaz ya da suya anlatılır diye bilsem de bunu yazmak istedim.

Hayatımın sonunu gördüm rüyamda. Nasıl öleceğimi, yanımda kimlerin olacağını. Yaşayacağım son bir haftayı (zamanını bilmiyorum). Yaptığım telefon konuşmalarından tutun, aldığım eşyalara, üzerimdeki kıyafetlere, buluştuğum insanlara kadar. Bunun ayrıntısını anlatmak istemiyorum çünkü kimseyi bunalıma sokmak istemem durduk yere :) (Ha diyeceksin ki ulan niye yazdın o zaman, taşıyamadım tek başına resmen. Yazmak istedim, çatladım)

Ölüm ölüm diye birçoklarının tırstığı şey aslında o kadar hafifletici, o kadar sakin, o kadar huzur veren bir şey ki, inanamazsınız. Ölüm şekliniz trajik de olsa, sakin de olsa siz o son anları hissetmiyor, ağır çekimde izliyorsunuz. Sonrası mükemmel bir boşluk, dünya hayatıyla açıklayamayacağım bir huzur.

Özet geçiyorum dostlarım, her anınızı doya doya, dolu dolu, mutlu geçirmeye çalışın. Korku, endişe vs gibi duyguları rafa kaldırın. Hayat o kadar kısa ki :)

Sevgilerimle...

-spoiler-
Emniyet kemeri güzel bir şey. Kullanalım, kullandıralım.
-spoiler-

Kötülük

2011-03-06T18:10:00.000-08:00

Bugün garip biçimde ilk defa farkettiğim bir şey var hayatımda. Belki bunu yazmak için yaşım çok genç (30), belki de tam zamanıdır bilemiyorum. Meramım şu ki bu gece kötülükten çok yorulduğumu hissettim. Aslında sözlüğe yazmaya niyet etmiştim bu yazdığımı ama başlıklar arasında gidip geldim. Kendimce uygun başlığı bulamadım.

İyiliğin de kötülüğün de insanın içinde, nereye ağır basarsanız oranın yüceldiği şeyler olduğunu düşünüyordum epey zaman. Sonra sonra kötülük için özel bir çaba sarfetmek gerektiğini farkettim. Kötülük, iyilikten çok daha fazla çaba, zaman ve yürek istiyor. Şurada çok güzel özetlenmiş hatta.

Böyle.

Not: Mutsuz değilim, yorgunum sadece.

Can Kırıkları

2011-02-20T18:16:00.000-08:00

En şık gülümsememi çıkarıp kenara koydum az evvel. Bitmişti işi çünkü. Yaşadığım şeylerin atarını ve acısını başkalarından çıkarmamak için takındığım o en şık ve asil gülüş. İçimi ben biliyordum. İçimde neler olduğunu, içimden belki bin tane mektup yazdığımı, satır aralarını. İçim yanıyordu, dışım yaşıyordu.

Böyle anlarda hayatın bir pause tuşu olsun istiyorum. Bazen hakikaten durmak istiyorum. Hazmedene kadar yaşadığımı, biraz zaman istiyorum. Her şey arkasından atlı kovalıyormuş gibi hayatta. Saçma sapan bir hız içinde en azından "hayal kırıklığımı" hazmetmek istiyorum.

Eskisi gibi aynı şarkıyı 256 kere dinleyebilecek zamanım olsun istiyorum. Gülüp geçebilmek istiyorum. Doya doya yazıp rahatlamak istiyorum. Yargılanmayacağımı bilerek dertleşmek, adımın kişiliğimden önde gitmediği bir hayat.

Hayallerden yaptığım yollardan kırıklarını toplayıp dönmek koyuyor en çok.
Bu yazı için ara veriyorum gülümsemeye, gözyaşlarımı toparlayıp koyuyorum kenara.
Şimdi yeniden gülümsüyorum.
İçimden yazdığım belki bin mektuba geri dönüyorum.

İçim yanar,
dışım yaşar.

Çok Şükür!

2010-10-25T21:48:00.000-07:00

Bu sabahın erken saatlerinde, gökyüzü koyu mavisinden açığa dönerken, elimde bir fincan kahve ve doktorlarım tarafından mütemadiyen yasaklanan sigaram ile iliklerime kadar hissettiğim duygu.
bir kelime değil evet şükür. olsa olsa bir duygu.

Ülkemizde "bir ağız alışkanlığı olarak şükür" çok kullanılagelse de şükür duygusunu çok fazla insanın - ne yazık ki- tattığını sanmıyorum. bu arada hemen eklemek isterim. şükür evet, tanrıyla ilgili ama -en azından benim gözümde - dini bir kelime değil.

Bütün gece uyumadım. Uyku düzeni denen şeyi ne yaparsam yapayım radyo yayınımın yayın saatlerinden dolayı (gece 01:00-03:00) hafta sonunda kaybediyorum. Doğruyu söylemek gerekirse zaten "gececi" bir insan olduğumdan çok da zorlanmadım zaman içinde. Bütün gece uyumadım ve sabaha doğru dönerken gün penceremden bakıp şükrettim. Görebildiğim, yürüyebildiğim, nefes aldığım ve tüm çalışanlardan özür dileyerek, böyle bir havada dışarı çıkmak zorunda olmadığım için.

Uzun zamandan beri belki ilk kez kendi kendimi kocaman bir gülümsemeyle yakaladım. Bloga uzun zamanlarca ara verip, bazen de günde iki üç yazı attığım oluyor. Bunun nedeni içimden gelmeden tek satır yazmak istememem. Belki de takip edenlere saygısızlık olarak düşünen de vardır bu uzun araları ama ben yapay, yazmış olmak için yazılan satırları daha saygısızca buluyorum. Bu uzun aradan dolayı söven varsa da canı sağolsun ne diyebilirim :) Epeydir içime kaçmıştı ilham duygularım ve bu sabah tekrar, o müthiş duyguyla (adeta halay çekerek) geri geldiler.

Çoğu yazımda olduğu gibi yine Sumi Jo'nun sesinden Gece Kraliçe'sini attım winamp'a. Klasik müzikle çok da arası olmayan biri olarak Sumi Jo yazarken çoğu zaman bana sesiyle eşlik eden ve bu eşlikten çok mutluluk duyduğum bir kadın. Opera Sanatçısı çok sevdiğim bir arkadaşım bulaştırmıştı bana bu kadını. O gün bugün takıldık. Hatta o yıl bu yıl demeliydim.

Velhasıl kulaklarımda o muhteşem kadın, o muhteşem melodi, yüreğim şükür içinde belki tam tersi bir modda olmam gerekirken.
Farkındayım Dünya! Bana garip oyunlar oynuyorsun. Ya da kader mi demeliyim?
Farkındayım!
Hadi oynayalım bakalım.
Birim!

Kafes

2010-10-01T16:30:00.000-07:00

"Beni yazıyorsun." dedi. İnkar etmedim. Oysa sadece kendimi yazıyorum ben, canım çektiği zaman, canım çektiği kadar. O'nu yazdığımı sanmasını istedim belki. Yormak istedim, düşünsün istedim. Egosunu gıdıklamak istedim. Oysa yazmıyordum onu, o bana yazdırdığını sanıp mutlu oluyor, kibirleniyordu besbelli. Ben O'nun bana verdiği bile değil, veremediği şeyleri yazıyordum. Duygusunu bile değil, duygusuzluğunu çoğu zaman.

Bana çok şey kattığını, ilham verdiğini sanıyordu. Sırf hayatımın bir yerlerinde gezindiği için ona aitim, onunum sanıyordu. Tüm satırlarım, tüm duygularım onun sanıyordu kuşkusuz. Değildi. Ben onun eksik bıraktıklarını gerçekte olmayan, sanal adamlarla dolduruyordum. Onun yapamadıklarını, onun her zaa olduğu sandığı yerlerdeki boşluklara tanımadığım adamları koyuyordum. Tanımadığım adamlar güvenliydi çünkü. Onun gibi incitemezdi. Onun gibi bulmacanın en önemli yerlerini boş bırakmazlardı ve kafamdaki adamlar çok severdi hep.

"Beni yazıyorsun" dedi. İnkar etmedim.
O değildi...

...

2010-08-22T18:37:00.000-07:00

"alo anne.."??
dayanamıyorum artık hiç sevmedi bu adam beni
ve ben çok özledim seni
kıymet bilmez derdin elin erkeği
babamın da elinden öpüver emi..?"

b.doğdu

Yeni yeni, kısa kısa...

2010-08-19T17:34:00.000-07:00

Geciktirdim doktor yazısını affedin sevgili okuyucu.
Ameliyat olmama bir engel oluşturmayacak ama yine de uyuz olduğum gelişmeler oldu. Üç adet yeni bıdık hastalık buldular. Ameliyattan sonra geçeceğini de ekleyerek çok çok üzülmedim. Tahlili elime alıp doktorla konuurken az buçuk şok geçirip anestezi hekimine içimden "ben senin vaaaaaaaaar yaa" diye şarkı söylemem dışında.

Bir uzun metraj daha imzaladım, sözleşme imzaladığım için çok ayrıntı veremiyorum ancak adını, sanını yazabilirim sanırım. Filmin adı "Memlekette Demokrasi Var". Cumartesi ilk çekim günümüz olacak bütün ekip, pissssmiii.

Ameliyat tarihini bayramdan sonra düşünüyor doktorum. Benim için de süper bir tarih. İçten içe ben de doğumgünümnden sonra olmasını istedim çünkü :)

Yeni yeni, filiz filiz işler var bakalım :)

Sourberry'miz kompil değişti sevgili okuyucu. O kadar güzel oldu ki yeni hali, insanın açıp açıp fink atası geliyor sayfalarda 8)

Gördüğünüz gibi işten ve "oluş" tan başka bir halt yok sevgili okuyucu. Hali hazırda aşıksanız ve yanınızdaysa sevdicek benim için bir kere daha elini tutup sarılın ona. İnsanın en çok aradığı şey oluyor aşk'sızlıkta.

Muhabbetle...

Doktorların gergefleme etkisi

2010-08-12T21:18:00.000-07:00

Merhaba okuyucu,
Nasılsınız işallah?
Efendim beni sorarsanız dün geceden beri gerim gerim gerilmekteyim. Bu sabah süper önemli bir doktor randevum var(yine). Gerilmemin sebebi ise bilirsiniz, bunca sene doktorlarla fazlasıyla samimi ve muhattap olunca ister istemez doktor der demez geriliyorum.

İşin aslı doktora gitmeyi hiç sevmem ben. Son noktaya kadar beklerim. O yüzden de töbe allahım çok töbe, genelde ambulansla gittim. Bu seferki başka. Bu seferki beni heyecanaımdan çatlacak denli mühim, bir o kadar da hayatım için güzel bir adım.

Benim için dua edin, hiç uyumadım heyecandan. Benim için dua edin emi...
Gelişmeleri bildireceğim, stay tune :)

Sadece...

2010-08-06T16:57:00.000-07:00

Kafam güzelken tarihi açıklamalar yaparım ben normalde, biraz fazla konuşurum. Şimdikiler sıradan olabilir. Bu seferki tarihi değil, kendimce özel, gayet naif.

Şu an tek istediğim kanat açmış kollarından bir köşeciğe kıvrılmak. Kolunun bir kenarında uyumak, uyumak. Varlığının güveniyle bir kez olsun uyumak.
Sadece bu.

Hayat böyle...

2010-08-05T06:32:00.000-07:00

Çok yoruldum. Çok bezdim insan ilişkilerinden. Annem ara sıra yabani der bana. O kadar doğru ki. Bir yanım çizildiğinde o kadar acınaklı bir fevriliğe, o kadar derin bir umutsuzluğa kapılıp kapatıyorum ki kendimi.

Yaralanmaktan, kullanılmaktan, çiğnenmekten o kadar sıkıldım ki. Hayatta her şeye önlem alabilirsiniz belki, ecel dışında. Bir de dostlarınıza, arkadaşlarınıza hatta ahpablarınıza alamıyorsunuz. Arkadaş ilişkilerinizde savunma kalkanınız o kadar aşağıda oluyor ki koca bir taşı kapıp üzerinize yürüdüklerini farkedemiyorsunuz.

Eskiden olsa diretirdim. Neden böyle derdim. Anlamaya çalışırdım. Ben de değiştim. Eskiden olsa şak diye insan çıkaramazdım hayatımdan. Bu sene çok insan çıkardım/çıktı hayatımdan. Çoğunlukla çıkartma kararını veren ben olsam da içim çok buruk. Belli bir yaşa gelince insanın hayatına kabul edebileceği insan sayısı o kadar az oluyor ki. Bu azlığın içinde bir de insanların "belli bir sebeple" yakınlarınızda olduğunu farkettiğinizde eni konu güven sarsıntısı yaşıyorsunuz.

Dışardan kaba gözükmeme rağmen (hep söylüyorum) çok sevdiğim insanlara karşı zerafetle davranıyorum. Bu oyunculuğun parçası değil, bu göstermekten imtina ettiğim yan aslında. Yanımda olduklarından, hayatımda olduklarından dolayı duyduğum hazzı, memnuniyeti, yaptıkları güzel işlere takdirimi, sevdikleri yemekleri yapmayı, zor zamanlarında ellerini tutmayı, korktuklarında cesaretlendirmeyi, sevgimi hissettirmeyi elimden geldiğince, ruhum elverdiğince içimden gelerek yapıyorum.

Yapmaya da devam edeceğim, bakmayın höt zötüme, kırılmalarıma, küsmelerime. Beş parmaktan biri muhakkak bükülecek, vücudun kendi vücudu olduğunu anlamadan dönüp parmak atmaya çalışacak. Hayat biraz öyle giderken, biraz da böyle gidecek.

Yine fanusta özenle sakladığım güllerim olacak dostlarım, birinin daha dikeni batana kadar mutlu olacağım yine. Sonra yine serzeneceğim böyle.
Eyvallah, öğreniyorum, büyüyorum.
Hayat böyle...

Sinemasızı

2010-08-01T10:22:00.000-07:00

Hayatım boyunca hiçbir sevgilimle, hatta hiçbir flörtümle bile sinemaya gitmediğimi az evvel farkettim.
30 yaşındayım, içim buruldu.

Yüreğiniz sonsuz döngüye girdi!

2010-07-13T19:06:00.000-07:00

Acılara atfedilen mevsim yoğunlukla kış olsa da sıcak ve sevimsiz dönemlerde kırılıyor benim kalbim genelde. Hep yazları sıkıştırıyor kalbimi iki kocaman el.

Biliyor musun artık çok yoruldum. Baş edememekten, tam yeniden güvendiğim anda büklüm büklüm içime saplanan acıdan, gözümden düşen yaştan artık çok yoruldum.

Hep, her yeni insanda yeni doğmuş bebek savunmasızlığında kalbimi ortaya koyup da parçalanmaktan çok sıkıldım. Müsebbiplerin savaşın komutanı gibi pırpırlarını takıp etrafta gezmesinden bir de. Ben olsam diyorum, birinin kalbini kırsam diyorum, sevdiğimi iddia ettiğim biri olsa hem de bu, gezemezdim ihtimalen göğsümü kabarta kabarta, kendimi affettim diyerek. Belki de doğrusunu onlar yapıyor, kendini affedemeyip dertlensen ne değişir diye düşünüp bir şey olmamış gibi yaşamaya devam etmek doğrusudur belki de bilmiyorum.

Ben olsam yapamazdım ama...hiçbirinizin yaptığını yapamazdım.
İnsanların canını acıtıp da buna deneyim diyen ağzınıza, yürüdüğünüz yollara helal olsun.

Emanet

2010-07-01T16:12:00.000-07:00

- Gitme...
- Afedersin anlayamadım??
- Gitme işte..gideceksen hiç gelme. Söz ver.
- Söz.

Sanırım unutmak Tanrı'nın verip verebileceği en büyük hediyeymiş insana. Hatırlamak ise azap verici çoğu an. İnsanlar geliyorlar, insanlar geçip gidiyorlar ömrümüzden. Kal dediklerimiz, gitme dediklerimiz, el salladıklarımız oluyor hep ardından.

Beni uzaktan tanıyanlar çoğunlukla gamsız, dertsiz, kedersiz, kop kop biri sanıyorlar. Çoğu zaman da öyle sanmalarını ben arzuluyorum. Oysa yüreğim ellerimde yer yer yırtılmış, eprimiş ipek bir kumaş. Görülmesin diye yırtıklar, ellerimle yamıyorum.

Bir gün bir bakıyorum "güven" le, zamanla, biri gelip dikmeye başlamış alttan, bir zaman sonra bir bakıyorum giderken daha çok yırtmış. Verdiğim her sözle, verilen her sözle, her yürek emanetiyle sağlamlaşıyor, tutamadığım, tutulmayan her sözle inceliyor.

Zor bir kadın mıyım? Bilmiyorum, belki. Sıkıntılyım, kafam bozukken hakikaten çekilmiyorum. Peki kolay insan var mı ki? Dürter dürtmez beyaz gömleğine rağmen saçılan nar gibi? Yok..

Herkes elinde iğne-ipliğiyle kumaşını tamir edecek birilerini arıyor.
Herkesin yamaları, çocukluk acıları, yırtıkları var.
Herkes gece olunca belki yıldızlara bakıp aynı şeyleri istiyor.

Herkes birbirinin hayatından gelip geçiyor, biraz öğrenerek, biraz öğreterek, biraz acıyıp, biraz acıtarak.

Herkes kadar kolay ve herkes kadar zor olduğumu anlamam kolay olmadı.
Şimdi yine dikiliyor kumaş, bu sefer daha renkli bir iplikle ama.
Herkes kadar renkli...

Her şey "yatan" için!

2010-06-17T23:06:00.000-07:00

Merhabalar sevgili okuyucu,
Nasılsınız işallah?

Yazının saatinden de anlayabildiğiniz üzere sıkım sıkım sıkılmakta olduğum bir tatildeyim. Bilenler vardır muhakkak ama tekrarında sakınca yok, rahmetli dedem kıdemli albay idi. Biz de bu vesileyle anneannemle askeri kampta tatil yapıyoruz. Buraya kadar şahane elbette ancak sorun şurda ki bana denize girmek olsun, güneş ışığı ve hatta ısısı olsun hepsi yasak. Yaklaşık 4 yazdır klima 19 dereceye sabit oturuyorum evde.

Allah da biliyor ya sıcak kadar rahatsız olduğum başka bir şeycik yok. Ha tabi aşık olduğum yüzme aktivitesini burnumun dibinde deniz varken gerçekleştiremiyor olmak da cabası. İş bu yüzden başkasına şahane bir tatil olabilecek şu an Erdek bana sadece sıkıntı veriyor.

Geceleri nispeten çekilir duruma geliyor sıcaklık, yaklaşık 29-30 dereceye düşüyor. Anneannemlerle sohbet, çay vs geçip gidiyor gece ama gündüzler bitmek bilmiyor. Günde üç öğün yemek ve sürekli yatmaktan tosuncuk gibi oldum, hayır zaten tombalaktım, iyiden iyiye tosun moduna bağladım.

Hayatımın en erken kalktığım günlerini de yaşamaktayım ayrıca. Bu sabah misal 4:20 de uyandım. Saatlerce yatakta dönendim durdum. Burada enteresan bir sistem var ki her yerde tsk wi-fi yok. Aldığınız tsk wi fi paketi ile, yalnızca bir, evet bir cafeden internete girebiliyorsunuz. Gerçi buna da şükür ama motellerde internet olmaması benim için tam bir hezimet ve elbette bir mantıksızlık abidesi.

Can dostlarım kusura bakmasınlar ama hava şartlarından dolayı en çok özlediğim şey şu an klima. Eve dönünce filtresini falan öpeceğim, o derece. 8/

Neyse velhasıl efendim benden haberler bunlar, pazar günü dönüyorum, biletimi aldım. Şafak olmuş camolokko!

Not: Tatsızım bugün biraz, dolayısıyla tatsız bir yazı oldu sanırım. Sabah sabah gönlüm pek kırıldı bir şeylere. Geçer, geçer...

Söz veriyorum...

2010-06-14T07:04:00.000-07:00

Tutamayacağınız sözler vermeyin.
Tutmadığınız her söz, yarattığınız her hayal kırıklığı, kırdığınız her gönül.
Tutamadığınız her söz, haksız bir savaşın madalyası gibi durur göğsünüzde ömür boyunca,
Yalnızca sizin gördüğünüz.
Tutamadığınız her söz, sizin ağırlığınızdır vicdan azabınızca...

Aralık...

2010-05-28T20:01:00.000-07:00

İçine girebildiğim kadar tanıyabilirim seni. İçime girmeme izin verdiğin kadar tanıyabilirsin beni. Vaktiyle etrafımdaki insanların söylediği ve benim de şahane biçimde sallamadığım gibi yaş büyüdükçe -bak yaşlandıkça demiyorum- insanlara kapılarımızı daha az aralar oluyoruz. Güven kaybı gibi değil de sanki daha fazla incinmemek için alınmış bir önlem gibi.

Geçenlerde sözlükte rastlamıştım , yaş geçtikçe daha az aşk acısı çekmek diye. Haydi canım dedim. Aşk acısı, aşk acısıdır yahu. Gerçi buna hala katılıyorum ama başka türlü incinmişlikler için insanlar birbirine çok daha cimri artık. İnsanlar deyip ötekileştirmeyeyim, ben de öyleyim.

Gönlünü döktüğün insanlar, döktüğün yerden asfaltmışçasına geçtiği zaman anlıyorsun. Araladığın kapıyı zorlamaya çalıştıkları, sonuna kadar açınca sanki zafer kazanacakları hissini anlıyorsun. Zamanla ayıklıyorsun da sonra. Seninle ne kadar kırık, ne kadar manyak biri olursan ol, bizzat benliğinden hoşlanıp mı giriyor hayatına yoksa adın soyadın, rumuzun, evin, barkın, neyin varsa işte o yüzden mi. [Hayatına girmekten kasıt aşk değil, her anlamda hayata girmek, hayata sızmak]

İşte size bir sır, böyle zamanlarda insana en çok ne lazım biliyor musunuz? Gerçek insanlar. Manzara izleyebilin diye evinizin şeklini 10 dakikada değiştiren, siz istemeden elinizi tutan sırtınızı sıvazlayan, zero içtiğinizi anımsayan, ameliyat olabilin diye varını yoğunu size seren, canınız çekti diye aşure yapıp getiren, gece yarısı 3 kilo uykulukla içeri dalan, durduk yere size şiir yazan, şarkı çalan, bir saksı fesleğenle kapınıza dayanan, gözleriniz buruk daldı diye çingeneden gül alan...illa ki siz söylemeye gerek duymadan, siz istemeden yapan...illa ki yanınızda olan.

İnsana gerçek insanlar lazım.
Kanıyla, canıyla, yapabildiğiyle, yapamadığıyla seveceğiniz ve sizi de öyle sevecek gerçek insanlar. Sizi bir putmuşçasına kenara koyan, mükemmelleştiren, olmadığınız yerlere oturtup, olmadığınız şeyleri bekleyen değil.

Birinin "gerçek insan"ıysanız onu hatasıyla, günahıyla, özrüyle, affıyla, olabildiği kadar, yaptığı ve yapamadığıyla sevin. Birini "olmadığı gibi biri" olarak sevmenin bir faydası yok. Birini olabildiği kadar sevmek güzel. Ölçüsü tartısı o çünkü.

Birinin "gerçek insanı"ysanız O'nu şartlara, koşullara bağlayıp sevmeyin.
Birinin gerçek insanı olmak demek O'nun size kapıyı açması demek, sizin aralamanıza gerek kalmadan.
Ve çıkmamak demek oradan.
Çıkıyorsan zaten, kapıyı çarparak hem de, yalanmışsın...

Toprak Rüzgarla Ufalanmaz..

2010-05-13T18:56:00.000-07:00

Bir yere bıraktığınız izleri silmek, o izleri yapmaktan çok daha zordur. Ne kadar dikkatli olursanız olun iz bırakırken, silerken aşındırırsınız ister istemez yüzeyi.

Ordan, burdan, şurdan, senden, o'ndan çok iz bırakmışım ben içimde. Bir gün silme ihtimalini düşünmemişim. En kıymetle saklaman gereken yeri yaz boz tahtasına çevirmemek gerekiyormuş meğer.

Silmek yazmaktan daha zor oluyormuş...
Birine her inanışta atıyorsan bir çentik, yediğin kazıkta onu silmeyi unutmaman gerekiyormuş.

---

Dostum,
Toprak gibiyim.
Rüzgarla ufalanmam
Gelip üzerime bir fidan dikersen,
Bereketliyim, büyütürüm.

Sonra bir gün ağaç olmuş fidanı çıkarmaya çalışırsan yerinden,
Çalışma,
Zorarsan kırılır...

Söktüğün ağacı, söktüğün yere, eskisi gibi dikemezsin.

---

Buraya kocaman kocaman, beylik laflar yazıp sözümü yutmaya bayılıyorum. Burası da Dünya kurallarıyla işliyor çünkü. Yapmam, etmem, gitmem, dikerim, sökerim, sevmem, asla dediğimi, yazdığımı akabinde ve detayında yaşıyorum. Bu noktada bunu yönlendiren enerji midir her ne zıkkımsa işleyişinin kusursuzluğuna hastayım.

Biliyor musunuz , bilmiyorsunuz, ben de çok biliyor sayılmam ama burayı okuduğunuza göre bir biçimde ilgilendiğinizi varsayıyorum. Biliyor musunuz değişiyorum ben. Hem de çok.Hiçbir şeyi kolayca bırakabilen biri değildim ben. Olmadım hiç. Olmaya çalışmadım mı? Hem de nasıl?
Galiba artık rüzgarla savaşmak yerine sırtımı rüzgara verip hayatın ne getireceğini görmeye başladım yavaş yavaş.

Hayırlısı...

Halbuki...

2010-05-10T18:20:00.000-07:00

Hayatta belki de en çok sevdiğim şeylerden biri balkon. Çok istedim-isterim balkonlu bir evim olsun. Bu arzu nereden gelip bana yapıştı bilemiyorum, üstelik ben yaz mevsimini bile sevmezken neden sürekli kenarında fesleğenler, sardunyalar olan bir balkon düşlüyorum gözümü kapatınca?

Bir sabah ayılması düşünüyorum, tek başıma. Kahvemi fesleğen kokuları arasında içtiğim...

Bir sabah kahvaltısı düşünüyorum iki kişilik, bembeyaz bir örtü üzerinde, fazla malzemeli değil ama illa ki yumurtalı, zeytinli.

Bir akşam kahvesi düşünüyorum karşılıklı fincanların ters çevrildiği. Üç vadelerin dillerden düşmediği.

Bir rakı sofrası düşünüyorum. Ufak meze tabakları dizilmiş, ortada büyükçe salata. Kadehler şıngırdıyor her havaya kalkışta. Ufaktan musaiki mırıldanıyor, belki içerdeki plağın sesi geliyor alttan alta.

Bir gece uyuyamayıp, sırtına bir şey alıp kaçtığın bir yer...
Bir sabah gereğiden erken kalkınca kahveni kapıp gittiğin bir yer...

Belki de ben balkonu mutlulukla, bir aradalıkla fazla özleştirmişim. Sadece çiçekli bir balkon düşlüyorum sanmıştım halbuki...

Bir bitiş tefrikası...

2010-05-07T17:41:00.000-07:00

[Bilemedin, bilemezsin, bilme...]
[Kimse bilmedi, bilmezler...]

[İçerisi...]

Hava aydınlanıyor yavaş yavaş. Ne kadardır burdayım? Ne kadardır kalkmadım? Ne kadardır ağlıyorum? Ne kadardır soruyorum kendime "Neden?" diye..
Bir dua köşesi yaptım burayı, sürekli köşeyi dönüp geleceğini düşünüyorum. İşten geldiğin günleri beklediğim gibi. Kafanı eğip usulca öylece susup bakmanı istiyorum, hayal ediyorum.
İnsanlar yavaş yavaş delirdiğimi düşünüyorlar. Buraya geldiklerinde suratımın beyazlığını görmesinler diye sıkıyorum yanaklarımı. Pembe dursunlar diye... Yapma diyorlar, değmez diyorlar.
Değer diyorum. Yaşadığımızı bilmem ama benim yaşadığım değer...

Allah'a kızıyorum, hem de çok kızıyorum. Çok anlamsız geliyor yaşananlar. Kimse için bu kadar dua etmemişim, kendim için bile. Kimse için diz çökmemişim. Herkese her şeye küsüyorum.
Bir torba ilaç var dolapta. O an çok mantıklı geliyor çekip gitme fikri. Koyuyorum kucağıma bakıyorum. Bilmemkaçyüz ünite insülin. Basarım diyorum. Yaparım. Saatlerce ilaçlar kucağımda ağlıyorum. Annemi düşünüyorum sonra..
Vazgeçmekten çok, hayatı yaşamaya hevesim olmaması, umudumun bitmesi bu kadar keskin acıtan. Umutsuz insan zaten ölüdür değil mi?
Hava aydınlanıyor, gidiyor gecenin koyu mavisi. İlaaçlar elimde, kalbim elimde, ufalanıyor hayat gözlerimde. Yavaş yavaş acıtmadan.
En azından diyorum, en azından ahirette buluşturur Tanrı, bu kadar acımasız olamaz Tanrı, bu kadar severken ayırmaz bir daha Tanrı. O zamanlar adının aşk olduğunu sandığım inat, ben değil, sen değil başkaları galip geliyor.
Yaşamaya kalmamış hevesim galip geliyor. Kapatıyorum gözlerimi, göz kapaklarımın içindesin. Hava mı sıcak ateşim mi var ayıramıyorum. Sensiz, seni bilmediğim, seni tanımadığım bir hayat olsa şimdi, sürekli adını sayıklayan bir kalbim olmasa. Biri gelse durdursa, Tanrı halimi görse, durdursa. Bu kadar acı çekmesem..

Son bir defa görseydim diyorum, son bir defa sevseydim. Son bir defa baksaydım gözüne...

[Dışarısı...]

Vazgeçişimi aylar sonra bir kahvaltı masasında anlattım ilkin. Şok geçirdi duyanlar. Çünkü ben ki neşenin, eğlencenin timsaliydim, ben ki hayat doluydum, nasıl böyle bir şey yapabilirdim?
Çünkü ben bitmiştim. Ben ikiye ayrılmıştım. Bir tarafım sonsuza dek kazsam da çıkaramayacağım derinlerde ölmüştü, kendimden yeni bir ben çıkarmıştım.

101 gün sonra ilk kez dışarı adım attığımda içimde sonsuzca, sorumsuzca seven kadın da ölmek üzereydi. Hakkını yiyemem çok mücadele etti o kadın. Hala inanmak için, hala güvenmek için ama gördü, duydu. Gördüğü duyduğu yavaş yavaş, acılı acılı öldürdü onu.

Aylara yayıldı ölüşü. Uzun, upuzun, bitmek bilmez bir zamana geçirdi tırnaklarını. Ben yaşıyordum, ben yaşama sarıldıkça o ölüyordu. Günler birbirini kovalıyor, günlerin her yeni geleni daha iyi geliyor, daha az acıtıyordu.

Her gün neredeyse biri geliyordu yanıma, ben gidiyordum yahut, daha iyiymiş gibi yapıyordum. Dışarısı, özellikle de hatıraların olmadığı yerler iyi geliyordu da. Eve gelince kaldığım yerden devam ediyordum.

İlk "yarım bıraktığın çikolata" yı attım. "Onlar hızlı tüketim ürünü, atsana" dediğin için. Elime alıp elinin kokusu kalmış mı diye kokladığım şeye şakkadanak atsana diyebildiğin için. Sanırım o bir parçayla kendimden bir parçayı da fırlattım.
Sonra jelibonları, onları bunları..

Bitti dedikten sonra bile günlerce sakladıklarımı.
Düne kadar kıyamadıklarımı, üzerinde baş harflerimiz yazan şok market fişini, "uyandırmaya kıyamadım" notlarını, cdleri.
Tek bir kutu kaldı, bir bavul da kıyafet. Bavulu sakladı annem, bilmiyorum nerede, belki atmıştır bile benden gizli. Kutu odamda. Dolabımın üzerinde. Atamıyorum, atarsam seninle birlikte benim de tarihimin iki seneye kadarı kaybolacak. Bu yüzden kıyamıyorum. Diğer yandan biliyorum ki çok tehlikeli o kutu. Fotoğraflar, bir anahtarlık, adının yazılı olduğu faturalar ve iki fok balığı oyuncağı o kadar tehlikeli ki. Kapağı yanlışlıkla açık kalsa odaya hüzün sızıyor, gözüm yaşarıyor.

Bir gün, açtığımda onların kalbimi acıtmayacağına emin olduğum bir gün, açıp düzeltirim belki. Şimdilik öyle dursun. Açılmadan, tarihim-iz atılmadan. Yaradılmış bir insanın bir insana bırakacağı saf acının kanıtı olarak dursun en azından.

[Etraf...]

Büyük bir kısmını kimse bilmedi. 23 Mart gününden sonra yaptığım bir canlı yayında, çok usturuplu bir şekilde anlattım bittiğini. O zamana kadarını, beni, içimi dışımı, yaptığımı ve yapamadıklarımı çok kişi bilmedi. Çok kişi merak etti, çok kişi spekülasyonlar üretti, çok kişi üzerime geldi. Hatta bir çoğu tenkit etti. Bir kısmı beklediğim için, bir kısmı da bitmeye görünen sebep olarak ben göründüğüm için.

Bir çoğunun gözünde yakında askere gidecek bir adamı yarı yolda bırakan kadın oldum.
Bir kaçının gözünde meczup, bir kaçının gözünde leyla, bir kaçının gözünde deli.
Bir kısmı için de sabırtaşı.
Benim için ise ben hep sendim.

Bunları niye şimdi yazdığımı bir çok kişi merak edecek. Çünkü acıdan, kalp ağrısından ölmeyeceğime emin olarak yazmalıydım. Bittiğinden emin olarak. Gittiğinden emin olarak.

23 Martta tuvalet duvarına tarih attım. Yeni bir başlangıç diye....
Bir hayatı değiştirmek insanların sandığı kadar kolay değil. Bir hayat değiştirmek, iki kişilik nefes alırken teke indirmek yeniden, alışmak hiç kolay değil.
Benimki yaklaşık bir sene sürdü bir adamın ardından, siz hiç bilmediniz...
İçerisi ile dışarısı arasında "bir adam boyu" fark vardı hep. Dışarıda olduğum her an kolumda biri, yüzümde kocaman bir maske, yapmacık iğreti bir gülümseme vardı.

[Sonra...]

Çok gezdim sonra. Allah biliyor ya çok içtim. İçtim unuttum ayıldım içtim. Bulmacaya sardım, ona buna sardım. Yaklaşık bir on kilo verdim. Çok sigara içtim. Bazen sapıttım. Genelde geceleri hiç uyumadım. Çok film izledim, çok dizi izledim. Çok okudum, çok yemek yaptım.

Çok ağladım.
Evde,
Dişçide,
Parkta,
Barda,
Avluda,
Kilisede,
Yayında,
Şarkı aralarında,
Uykumda,
Tuvalette,
Rüyamda,
Altın gününde,
Börekçide,
Kadıköyde,
Takside,
Dolmuşta,
Otobüste,
Üst sokakta,
Misafirlikte,
Taksimde...
Hatta köprüde, karşıya geçerken, bağıra çağıra.

Geniş iğreti gülümsemelerimin ardında muhakkak bir gözyaşı vardı.
Bilemezlerdi, göstermedim.
Gösterdiklerim anladı bir..

[Şimdi...]

Bu hafta evi temizledim. Sana dair, duvarlara ve bana bizzat bıraktığın izler dışında hiçbir şey kalmadı. Senden bahsederken adını söyleyebiliyorum artık rahatça. Artık kırgın değilim, kızgın değilim, aşık değilim. Artık ağladığım zamanları da acı ve kızgınlıkla anmıyorum.
Öğrendim, öğrendik.
Bu sayede etrafımızı, eşimizi, dostumuzu da öğrendik bir bakıma.
Kalp çok güçlü bir kasmış onu da öğrendik.
Bir daha nefes alamayacağım sanarken, tekrar cemre düşebiliyormuş hayata, tekrar bahar gelebiliyormuş.
Bitti dediğin gün değil, herhangibirileştirdiğin gün bitiyormuş.
Tarih olduğun zaman bitiyormuş.
İnsan ne yaşarsa yaşasın ayağa kalkıyormuş.

Ne olursa olsun, ama geç, ama erken yeni bir sayfa açabiliyormuş.

Yaz başıydı gittiğinde,
Şimdi başka bir yaz başı.
O gün diyememiştim, bir senede ancak söyleyebilecekmişim demek ki,
Çok eşsizdi, çok güzeldi durağımız, fakat gitme vaktiydi.
Yolun da, yolum da açık olsun.
Allah bahtlarımızı açık etsin.

[İnci için özet]

Bitti, acıdı, geçti.

33!

2010-05-03T18:10:00.000-07:00

33 iyidir.

Sabrın en alt basamağıdır. Öyle derler tarikat kapısında.

33'lükten başlarsın çekmeye tesbihi. 33'le açılır sabrın, selametin kapısı.

Hani bana sorsalar ben zaten çok severim çiftlemiş sayıları ama,
33 iyidir.

Gelince ben de göreceğim az kaldı. Hem göz açıp kapayıncaya kadar, hem de upuzun değil mi ömür?
Bu durağın güzel, tüm samimiyetimle söylüyorum inan bana.
Yeni yaşlarında herkese söylerim. Sağlık, servet & bereket, mutuluk ve aşk getirsin derim, bilirsin, bilirsiniz.
Tüm kalbimle sana da diliyorum aynısını ve nezdinde bugün doğmuş herkese de tabii.

Bir minik -kimine göre büyük-artısı veya farklı olacak bu seferki "yeni yaş" dileğimin. O da benimle yukarısı arasında kalsın olmaz mı şimdilik :)
İyi ki doğdun, iyi ki geldin, iyi ki misafir oldun bir ömürlük hayatına, hayatlarımıza...

Yine mi Güzeliz?

2010-05-01T17:27:00.000-07:00

Eve yenice geldim sayılır, dost meclisiyle "iki tek attık." Kafam öye şeker gibi ki, iki tek işin teşbihi elbette. Epey bir tek yuvarlandı. Güzeldi, şenlikliydi.

Kanundan çıkan o nefis mırıltıları dinlerken, hep de denk gelen "o" şarkıları dinlerken dalıp dalıp gittim yine. Kimselere çaktırmadım. Alıştım zaten bazı şeyleri kimselere çaktırmamaya.

Aşk'a dair en çok neyi özlediğimi düşündüm. Ne sevgi sözcükleri, ne o, ne bu. En çok, en burnumun direğini sızlatırcasına özlediğim şey "el ele" olmak. Galiba bu benim kafamda en çok "yanındayım" ifadesi taşıyan şey. Aksi takdirde ne zaman gözümü kapasam bunu düşünmem. Garip bir biçimde, hatta komik biçimde masum bir şey bu öte yandan. Genelde masumlukla pek alakam yok benim. O yüzden garip ve komik geliyor belki ama böyle...

Rakıyı seviyorum, en az aşkın iki kişilik olanını sevdiğim kadar. En az gözlerine bakınca içimin sıkışması kadar. Rakı iyi geliyor bana. Düşünüyorum da keşke rakı kafamı zenginleştirip şeker gibi yaparken ellerini de uzatıverse bana. Hem yanıbaşımda, hem uzak ellerini..

Keşke.

Hey Gidinin Şemsiye Çikolataları

2010-04-29T16:19:00.000-07:00

Düşünüyorum.

Düşünüyorum da, belki de çok düşünüyorum.
"Kendimizi öğrenmeliyiz." diyorlar ya hani, bunu ne uzun zamandır yapmaya çalışıyorum bir bilseniz. Bu sürenin uzunluğu ya da kısalığı başarı-başarısızlıkla ilgli mi bilmiyorum.
Son farkettiğim şeylerden biri de bu şimdi. Sevdiğim, beğendiğim çoğu şeyin hatta hayallerimi bile temelinin çocukuğuma dayanması. "Ov bebeğim çok travmatik bir yaşamdı, mermer yediğim günler oldu!" kastım bu değil elbette.

-------------------------------

Sobanın kenarında kırmızı külotlu çorap giymiş badem şekeri kadar bir kız var annesini babasını bekleyen. Ödevini yapmış, bekliyor. Gece oluyor, kapı çalıyor, annesi babası geliyor işten. Arkalarında saklıyorar şemsiye çikolatayı. Aslında görmüşsünüzdür minnacık bir şey ama demek ki ne kadar küçüksem bana kocaman geliyordu o. Kocaman bir armağandı o. Hala da öyle..

Muhteşem renk renk, en çok da kırmızı yaldız kağıtla kaplı idi bir kere ki o zamanlar yaldız kağıtla kaplı şey sayısı bir elin parmağı kadar ya var ya yok. En azından çocuklar için. Demek o zamandan süslüymüşüm :) Belki kırmızı sevgim de ondandır bilmiyorum.

-------------------------------

Bilmediğiniz çok önemli bir konu daha var. Uzak geçmişimle alakalı çok- çok az şey hatırlıyorum ben. Misal lisede yaşadığım bir şeyi geçen alakasız biçimde hatırladım şak diye. Kalakaldım bir süre. Beynimde o konuyla ilgili anımsayabildiğim hiç veri yoktu. Şaşkınlıktan kıpırdayamadım bile.

İtiraf ediyorum ki hala ara sıra kendime alıyorum gizli gizli şemsiye çikolata. İngilizlerin çok sevdiğim bir lafı var: "Oh, my god!" Çok mu acıklı durumdayım ki ben yahu? Yaşayınca normal geliyordu da yazınca öyle olmadı.

Kısfmet..

Yaprak Döker Bir Yanımız...

2010-04-22T16:46:00.001-07:00

Çok yorgunum ben dostum. Neden böyle? Ruhum o kadar yorgun ki. O kadar kırılgan, o kadar lüzumsuz hassas bir dönemde ki, belki de kendimden başka bir şeyi, birini düşünemiyorum. Kişisel gelişimci güruhu her ne kadar "bencillik" için aforoz brövesi çıkarsa da, kendimce uzun bir zamandır "ben" i iyileştirmek adına yapılan bencilliğin sağlıklı olduğunu düşünüyorum. Elbette başkasını yaralayıcı "benlik" duygusundan söz etmiyorum.

Sonuçta düşünürsek sen varsan dünya sana var, ben varsam dünya bana var. Şu üç günlük dünyada biz olmak, biz olup mutlu olabilmek ne kadar zor olabilir ki? Değil mi?
Beklentisiz, sakin deniz gibi, su gibi olmak ne kadar zor olabilir? Çok zor, çok...

Herkes gibi, herkesin hayatında olduğu kadar, belki biraz daha sıradışı, biraz daha şiddete meyyal -uzun- bir dönem atlattım. Sapasağlam, akıl sağlığım yerinde ve ayakta çıkabilmek için bu dönemden, öyle sanıyorum ki hayatımın en büyük gayretini gösterdim. Tevazuya da gerek yok, kendimden yeni bir ben çıkardım desem yalan olmaz. Bu dönemi yanımda olan ve gören insanlar zaten biliyor. Nasıl çıktığımı da.

Sırtımda hiç eski yük bırakmadım. Vahşi hayvan gibi inime çekilip yalanmadım, İnzivaya çekilmedim. İçimin durulmasını bekleyip adım attım sadece. Hayatıma devam ettim sonra. Sonuçta en fazla ne olabilirdi ki? Her zamanki gibi kader ya da evren her neyse, kimse bu işlere bakan, boş durmadı. En fazla olacak olan oldu ve ben bir gölde yüzemezken daha denize düştüm.

Şaşırdım, bocaladım. Önce tutunmak istedim ama deniz dalgalıydı. Bir yandan bir yana savruldum. Durduğum yerde duramadım. Ne olduğumu şaşırdım. Belki hata üstüne hata yaptım fakat tüm bunlar sanırım alışık olmamakla ilgiliydi. Belki gölden çıkarken fazla kibirliydim. Nasıl da güzel atlattım bu badireyi derken ayağım kaydı ve denize düştüm.

Yüzmeyi oldum olası sevmişimdir dostum. Ondan bu sulu misaller. "Ben" duygumu onarıp toparlayamadan belki "o" duygusu çıktı karşıma. Sonra "o" duygu bir bir hayatımın derslerini vermeye başladı bana. Bu yüzden yüzüne bakınca kutsalmışcasına büyülenmem belki. Hata yapa yapa ama gelişerek ilerlediğim bir deniz çıktı karşıma dostum. Beklemediğim anda, kendimi deniz feneri bekçisi kadar inzivaya çekecekken birden içinde buldum o dalgalı suların. Tam boğulacakken kurtardı beni bir şekilde ama hiç izin vermedi de çarşaf gibi dümdüz olmasına.

Kolay olmadığını biliyordum, seziyordum. Olmayacak da. Bu kadar kırılıp döküleceğimi de sezmemiştim ama...Mantık olgusunu bilirsin. İnsan mantığı kendisinin haklı olduğuna kendisini ikna etmek üzerine kurulmuş bir mekanızma. Her tartışmada önce dedim ki "breeeh ben haklıyım." Nereye haklısın ampul? Deniz haklıydı hep. Çünkü onun iskelesi yoktu. Evet ben de isteyerek atlamadım ama gidip onun ortasına dalıveren de bendim...O haklıydı. Ben kendimi korumak adına geçen yıllarda belki kabalaşmıştım. Sevmeye çalışırken bile farketmeden acıtabiliyordum.

O haklıydı çünkü uyarmıştı. Ben dedim, ben kaşındım, ben istedim. Aşkın bir yüzü acı dedim. Yaprak döker illa ki bir yanımız dedim.

Ama bir yanımızın da bahar bahçe olması gerekmiyor muydu?

Ver elini İstanbul...

2010-04-20T02:43:00.000-07:00

Başıma bir şey gelmeyecekse bu gece yine düşüyorum yollara. Geldik, gördük, hasret giderdik.
İstanbul'u özledik.
İstanbul'u özledim.
Evimi özledim. Penceresinden Güneşle beraber huzur giren evimi.
Başıma bir şey gelmedikçe dağınık duran yatağımı, yatağımın üzerine serilenleri özledim.
Şimdi hazırlanma vakti, hazırlanıp yeniden yollara düşme vakti.
"Haziran'a kadar serbestsiniz çocüüm, çıkabilirsin."
Haydi bakalım. Hoşça' kalsın İzmir, Hoş geleyim İstanbul.

Özlemekle geçiyor an'lar...

2010-04-16T16:40:00.001-07:00

Çok ilginç şekilde fark ediyorum ki özlemek hayatımda çok geniş yer tutuyor. Neden böyle bilmiyorum. İlk gençlik yılları boyunca annem Almanya'daydı, annemi özledim. Ortaokul 1'den beri baba figürü özlüyorum. Daha yeni yeni kendime geliyorum.

İlişkilerimde abuk subuk lüzumsuz hasretler çektim. En yakın arkadaşlarımdan yarısı belki uzakta. Allah daha büyük hasretlerden esirgesin elbette ama hayatımda geniş yer tuttuğuna eminim.

Sadece insanlar da değil özlediklerim, tuhaf, konservatif belki, bir alışma huyum var. Memnunsam 40 yıl aynı markete gidebilirim. Değişiklikler ürkütür genelde. Doğru olan yenilikçilikdir genelde ama bazı konularda inatla yerleşikçiyim.

Uzun zamandır yazacağım araya girdi birşeyler, yazamadım. Özledim.
Yaklaşık iki-üç yıl önce sanırım, baya bir diplemesine mutsuz ve her anlamda geçim sıkıntısı yaşadığımız günlerdi. O zamanlar en sevdiğim şey işten eve gelip, günlük işleri halledip, akşam kulağımı sourberry'ye vermekti.

Hasretle beklerdim o yayınları allahım. Ne güzel günlerdi! Pretty'nin "Gibi ama Değil"'i, Franz'ın "Moleküler Transportasyon"'u. Sonraları Selc'in "Ortaya Karışık"'ı, naçizane bir gece de ben. Bir de nasıl eğleniyorduk allahım. Ne hırslar, ne geçim sıkıntısı, ne mutsuzluklarımız eğlenmemize engel değildi.

Çok iyi hatırlıyorum bir gece Gibi ama Değil dinlerken o kadar efkarlandım ki evde 20 yıldır duran Viskiyi açtım. Sabah olduğunda bitmişti :) O zamanlar yayınları sabahlara kadar uzatır, hatta sabahları gün ışırken buluşup kahvaltı ederdik.
Ne kadar özledim...

--------------------------------------------

Sevdiğiniz bir insanla, her dakika görüşmeseniz, bıç bıç oturmasanız dahi, aynı şehirde olduğunuzu bilmek, insana bir sakinlik, bir mutluluk veriyor. Biliyorsunuz ki "el aman" dediğiniz an yanınızda, "eyvah" dediğinde siz onun yanında olabilirsiniz.

Farklı şehirlerde olmak bambaşkadır, ne kadar isteseniz de yetemezseniz. Özlemek yumruk gibi oturur.

---------------------------------------------

Velhasıl özlemek alışkanlık olmuş, belki tüm dokunsallığım, sevdiğim insanları görünce kocaman sarılmalarım, el kol atmalarım, bıcık bıcık diz dize oturmalarım bundan.
Özleme anında harcayayım diye..
Biriktirmek için...

Kadın aşık olunca mis gibi hata yapar!

2010-04-15T16:52:00.000-07:00

Herkesin peşinde olduğu, kimsenin kaynağını bulamadığı şey değil mi mutluluk? Bu mutluluğu aşk denen illetle bulduğumuzda bir dizi hata yapmamız kaçınılmaz. Aptiyi saptiyi kaybettiğimiz bir süreç çünkü. Gözbebekleri O'nun gözleriyle bakmaya başlıyor biraz.

Yayınlarda da hep ısrarla savunuyorum, aşk patolojik bir hadise aslında. Hatta aslında bir süreç. Bu süreci ben buraya destanlar yazsam da, hayat boyu İclal Aydın-Cezmi Ersöz-Tuna Kiremitçi combo'su olsak da sapıtarak geçireceğiz, yumuşak geçiş falan olmayacak. Bir kere bu konuda netleşelim :)

Erkek gözünden çok bakamıyorum elbette olaya. Zira empati empati, hani bunun ilk pati? Nereye kadar empati yapabilirsin ki? Benim ayakkabımı giymeden bilemezsin demiş bir abi. Aynen de öyle. O yüzden kadınların yaptığı hataları söylemek, az biraz da özeleştiri tadında girmek lazım mevzuya.

Sevgili Hatun Kişiler, bizler. Ne yapıyoruz aşık olunca peki? Sonradan "vay başıma küller yağa" diye ağlandığımız şeyler neler acaba? Buyrunuz genellemelere efem...(bkz: tüm genellemeler yanlıştır)

* Kadın aşık olduğunda, aşık olduğu adamı alıp hayatının orta yerine, hatta daha fenası tepesine oturtur. Adamı bir gezegenmiş farzedersek, kadın bu gezegenin uydusu olur adeta. Fırıl fırıl etrafında döner. Gerek çaktırır, gerek çaktırmaz ama yapar bunu. İki ayrı gezegenken de mutlu olabilecektir oysa ama gözü görmez, bir rotaya saplanır, döner durur.

* Kadın aşık olduğunda çoğu zaman hayallerini o insanın üzerine ya da üzerinden kurar. Kendi hayallerini onunkiyle birleştirmekten ziyade kendi hayallerini bir kenara koyarak karşısındakine odaklanır.

* Kadın aşık olduğunda, diğer her şeyden vazgeçme kapasitesi vardır. Potansiyel sahibidir bu konuda. Adam allah muhafaza "he" dese gider patagonya'ya yerleşir, aborjinlere türk kahvesi yapıp içirir.

* Kadın "bir elmanın iki yarısı" felsefesine inanır. İki ayrı elmanın bir dalda daha güzel duracağını ancak belli bir yaşa gelip yediği kazıkların integralini aldığında öğrenir.

* Kadın aşık olduğu adam hakkında her herzeyi bilmek ister. Neyi ne zaman yapıyor, havlusu ne marka? Annesinin kızlık soyadı nedir? Babası bıyıklı mı? Kaç litre su içiyor? Salatayı hangi sosla sever? Bu tip ipe sapa gelmez detaylar kadın aşık olduğunda adeta bir deve dönüşüp kadını yer.

* Kadın çenesini tutamaz. Elbette kendini tutan şahane kadınlar vardır aramızda ama dediğim gibi bu genellemedir ve istisnalar muhakkak vardır.

Sevgili hatun kişiler, yapmayın. Gözümsünüz, etmeyin. Hani bunları böyle inci gibi dizdim de ben yapmadım mı? Yazdığım her haltı dibine kadar yaptım vaktiyle elbette. Yapmasam ne kadar can yakacağını bilebilir miydim ki?

Siz de benim gibi soba felsefesine inananlardansanız geçmiş olsun tabii. (Elini sobaya yapıştırmadan sıcak olduğunu gerçekten anlayamayan deneyimciler). Fakat okuduğunuzu tatbik edecekseniz ben 30 yılın süzgüsünden bunları çıkardım aşka dair yapılmaması gerekenler konusunda.

Tekrar ediyorum ki bunlar pis pis genellemeler, böyle olmayabilirsiniz -ki değilseniz şahane- uzaktan yakından benzemeyebilirsiniz. Bunlar benim etrafımda ve geçmişimde gözlemlediklerim. Sonra bana çemkirmeyin emi :)

Ha unutmadan bir şey daha var.
Kadın olun, erkek olun, hermafrodit olun..
Ne olursanız olun kimse için hayallerinizden vazgeçmeyin. Emi? :)

Soundbetty: Erkin Koray- Gönül Salıncağı

Uzan uzaklara...

2010-04-14T16:20:00.000-07:00

" Hani böyle karanlık bir gecede, bir yokuşu inerken, bir köşeyi dönersin de deniz çıkar ya karşına. Sonra o denizde bir gemi belirir, şıkır şıkır ışıklarla geçip gider. Sen sevinirsin, hiç nedensiz. öyle işte. Seni tanıdığımdan beri hep bir gemi geçiyor içimden. "

-------------------------------------------------------

Bir kedi düşün.
Eski bir antikacılar sokağı mesela. Tek tük birileri gelip geçiyor. Nisan'ın ilk günleri, güneş buluttan bir çıkıp, bir saklanıyor. Apartmanların arasından asfalta yansıyor. Minnacık bir noktaya. Bir kedi düşün, o Nisan serininde güneşin vurduğu noktacıkta yatıyor o sokakta. Güneşe veriyor kendini, keyifleniyor. Patisini iki yalayıp, güneşi kovalamaya devam ediyor. Tek derdi biraz haylazlık, biraz keyif, az güneş.

İşte bir bakışında bunlar olan bir adam düşün şimdi.

Sonra ellerini düşün onun. Çalışırken kanat takmışcasına hızlı, becerikli, izlendiğini fark etmeyen, insanı kendine hayran bırakan ellerini. Yaralı biraz, biraz "iz"li, belki yorgun biraz ama güzel ellerini...

Bir ışık ol sonra, düş saçından yere.
Bir şarkı ol, çık ağzından.
Islık ol, uzan uzaklara.

Her gün sıra sıra ışıklı gemiler geçsin önünden, sıra sıra, sürüyle.

-------------------------------------------------------------------

Bir şarap aç, yeşil elma şarabı olsun. Muhakkak Şirince.
"Son Sardunyalar" ı dinle içerken.
Ağır iç, yudum yudum olsun.
Bir şarkı ol, çık onun ağzından. Bir şarkı kadar yakın ol.
Bir kırık ışık ol, düş saçlarına.
Bir kör kuyunun çürük ipini tamir et, her gün yeniden.
Her gün ateş olmanın da zor olduğunu yine söylesin diye kulak kesil.
Bir adım git, yarım adım gel, sevin, hata yap.

Islık çalsın, dinle. Uzan uzaklara...

Her gün sıra sıra ışıklı gemiler geçsin önünden, sıra sıra, sürüyle.

Pişmansızlık egosu

2010-04-13T23:25:00.001-07:00

"Yaşadığım hiçbir şeyden pişamn değilim." insanları ne kadar fazla hiç dikkat ettiniz mi? Eğer bu duyguları gerçekse çok özeniyorum ben bu arkadaşlara. Varsa bir formülü versinler uygulayalım, iksiri falan varsa içelim açılalım. Yazık hayat bir bize mi koyuyor yahu?

Hayır bunu iddia edenler ufaklık da değil. Eşşek kadar adamlar, kadınlar. Şaka olması imkan dahilinde değil yani. Hayatlarına baksan gayet makul insanlar. Yaşadıklarım bir bende patlıyor zaar, bilemedim.

Misal ben bazı şeylerden eşşek gibi pişman olabiliyorum zaman zaman. Sık değil belki ama oluyorum yani. Bir süre sonra diyorum ki "aman canlar sağolsun ne yapayım" ya da "böyle olması gerekiyormuş demek". Kendimi rahatlatıyorum. Telkinatörlük yapıyorum falan.

Ben istemez miyim sevgili okuyucu, popom kırk metre tavana değsin, doğarken ebe cetvellemişcesine pişmansız mutlu mesut yaşayayım? Olmuyor da olmuyor.
"Yaşadığım hiçbir şeyden pişman değilim." kafası bana göre değil sanırım, benimki daha ziyade "Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var." kafası.

Bir insan ol..

2010-04-09T19:36:00.000-07:00

Stresten tırım tırım titrediğim bir günü geride bıraktıktan sonra ancak vakit buldum yazmaya. Doktor randevum vardı bugün malum bahsetmiştim önceki postlarda. Ameliyatım Haziran başında olacakmış. Önümde 40 kişi var sıra bekleyen. İkinci bir opsiyon 15.000 lira verip hemen olmaktı ama tahmin edersiniz ki o kadar param yok :)

Beklemek, hele ki böyle heyecanlı bir bekleyiş, sevgiliyi beklemekten bile heyecanlı bir bekleyiş için fazla uzun bir süre değil aslında. Hayatımın kökten değişeceğini, iyileşeceğimi ve benden yeni bir ben çıkacağını düşünürsemi bu bekleyişlere değer.

Doktorum insana güven veren, şakacı, muhabbetşinas bir adam. Sevdim. Önemli olan bu. 8 saat anestezi altında ruhunuzun, yaklaşık iki yıl da bedeninizin muhattabı olacak insanı sevmeniz en başta gelir zaten bu işlerde. Özellikle alanı olmayan bir konudan bahsederken (dermatoloji) benim, "siz daha iyi bilirsiniz muhakkak." deyişimin üzerine, "yoo belli ki siz daha iyi biliyorsunuz, buyrun" deyişi vardı ki evlere şenlik. Böyle uçmuş, aşmış adamların mütevaziliğini seviyorum.

Yaklaşık 1,5 saat ameliyatın getirilerini, götürülerini, risklerini, komplikasyonlarını anlattı. Usanmadı, ağzı burun yapmadı. Önemli şeyler bunlar hasta için. Annem aslında ameliyata gayet ikna olmuş durumdaydı ama riskleri duyunca biraz panikledi. Neyse ki her konuda arkamda olduğu gibi yine oldu. Ailenizin tam anlamıyla arkanızda olduğunu bilmek, kafanızda şüphe kalmaması için çok öenmli bu işte. İşte gerçek şu ki "by pass" şaka değil. Gerçekten çok riskli, özellikle benim gibi dezavantajlı bir hastaysanız. (bkz: diyabet). Tek avantaj yaşımın gençliği, toparlanma süresinin nispeten kısa olması. Şakkadanak karar verilecek bir şey değil her halükarda. İyileşme sürecinde çok destek gerekiyor ki ben bu konuda aileme yüzde yüz güveniyorum.

Etrafımda çok insan var. Gerek meslek icabı, gerekse sözlükten, daha önce görev aldığım sitelerden, kedi-köpek camiasından (hayvan sahiplendirme işlerinden), okuldan vs. Çok şükür. Şikayetim yok bundan. Bu zamana kadar girdiğim ortamlardan çok değerli insanlar kazandım. Sevdiğim insanların elimden geldiğince yanında olmaya çalıştım. Kalbim, ruhum, evim, ailem sevdiğim insanlara hep açıktı. Yaşadığım müddetçe de böyle olacak.

Etrafınızdakilerin değerini sair bir günde anlayamazsınız. Ancak ihtiyacınız olduğunda anlarsınız ki bu çok doğrudur. Dosdoğru. Doktordan eve gelince telefonun sesini kısık unutup uyuyakalmışım. Uyandığımda telefonun bile kapasitesini aşan mesaj ve sayısını buraya yazarsam ukalalık olarak değerlendirilebilece kadar çok çağrı vardı. Keza nete bağlandığımda gelen mesajlar, iletiler.

Dostlar önemli, onlar olmazsa belki yine ayağa kalkarsınız zor durumlardan ama kolunuza giren birilerinin varlığı çok önemli. Şükürler olsun.

Aslına bakarsanız dost olmaktan, ahbap olmaktan ziyade bana kalırsa insan olmanın konusu bu. Kim olursa olsun, aranızda ne geçerse geçsin, sağlık farklı bir konudur. Ölüm, doğum, sağlık. Bunlarda birilerinin yanında olmak insanlığın konusu bence. Şükür benim yanımda yeteri kadar insan varmış.

İnsan olamayanlar ise başka bir yazının konusu...

An itibariyle..

2010-04-08T16:26:00.000-07:00

Of yemnederim şu halimi görseniz aşağı yukarı 6 dakika gülersiniz sanırım. Gayet klasik stil döşenmiş (bkz: kristal sallantılı avize),(bkz: oymalı kakmalı koltuklar) anneanne evi salonunda annem bir tarafta ben bir tarafta nette takılıyoruz.

Oymalı kakmalı tekli koltuğa kıçımı zor sığdırmam gerekirken teknik olarak, leblebi gibi sığdım bir de utanmadan kucağımda ufaklık, kaykılmış hilkat garibesi gibi yazıyorum.

Postları ya da yayınları takip eden dostlarım bilir ki bu saatleri çok seviyorum. Kendime döndüm yine, kulağımda da kendi sesim. ( Megalomanlık şeklinde durabilir uzaktan ama başka bir nedeni var kendimi dinlemenin ) Bu gecenin sonucu, ben çok düşündüğüme karar verdim. Başkalarına akışına bırak, gelişine vole bikbik derken kendim inanılmaz çok düşünüyorum. Pc olsam power supply'ım yanardı. O derece. Halbuki az düşünsemi az biraz da az konuşsam her şey ne kadar harika olacaktı.

Ayrıca yarın 18:00 için randevu aldım doktordan. Aslında bilmemkaç ay doluymuş ama araya hatırlı bir abinin adını koyunca yarına randevu alabildik şükürler olsun. Onun da gazıyla bugün keyiflendim acık.

Şimdilik böyle, gelişmelerle karşınızda oluciim caağnım.
Gülguğn sendeyiz.

@izmir! @büyük hayaller!

2010-04-07T13:26:00.000-07:00

Nihayet İzmir'deyim. Günlerdir çenemi yoran yolculuğu yapıp, çantama kendimden büyük hayallerimi atıp geldim buralara.

Yarın doktorumla görüşeceğim kısmetse, ayrıntıları o zaman yazmak istiyorum ama eğer her şey yolunda gider de ne zamandır istediğim ameliyata girebilirsem kozadan kelebeğin çıkması an meselesi olacak. Şimdi sırtımda yük gibi duran hayaller, sevinç gözyaşı olacak o zaman.

Bu fotoğraf bizim arka balkonun panoromasına çok yakın, o yüzden seçtim. Henüz fotoğraf çekecek vaktim olmadığından kelli, bunu ekleştiriyorum. Hele bir yarın olsun, gece güne kavuşsun eklerim diye umuyorum güncel bilgiler.

Bir şarkı var Vega'nın. Bilmem bilir misiniz. "Uçları kırık" Dün gece uyumadım hiç ve biraz uçlarım kırık geldim buraya, biraz gergin, biraz korkarak, biraz üzgün ama ayak basar basmaz bu toprağa hayallerim güç verdi bana yeniden. Saçma olabilir ama içimde bir his her şeyin güzel olacağını, her şeyin yoluna gireceğini, adım adım hayatı içime çekeceğimi fısıldıyor.

Yine o şarkıda der ki "Dileğini tutmuş sayar sonsuzdan geri". İşte bu şarkının en sevdiğim yerlerinden biri. Dileğimi tuttum ve adımımı attım. Sayıyorum sonsuzdan geri.
Du bakali n'olcek :)

Ateş olmak da zor...

2010-04-06T09:41:00.001-07:00

Hayatımın belki de en önemli şeyleri bir araya geldi, aynı ana denkledi. Biraz sakinlik hüküm sürsün derken bir de baktım hop yine kendi ellerimle ama yine istemeden kurmuşum çilingiri gönlüme.

Herkes gibiyim diyemem işte tam da bu yüzden. Değilim, farkındayım. Hani sen normal diyorsun ya, değil işte. Zor, sıkıntılı, sevimsiz, beri yandan da hevesli, mutlu bir süreçteyim.

Bazen ayarı kaçırdığım oluyor. Geçmişin sayfasını kapatırken çok hızlı kapatmadığım için araya sızmalar oluyor, vahşi bir yüzüm oluyor anlık, sonradan fark ettiğim.

Yepyeni bir sayfa açmaya gidiyorum yarın. Bilmemkaç km öteden yeni biri olup gelmeye. Bir nevi reset attırmaya.

Beri yandan gittim dolanıyorum bir ateşin etrafında. Bir tarafımda gözüm kapalı güveniyorum beni yakmayacağına. Bir tarafımda da biliyorum ki ateşin tabiatı bu. Zorlamamak lazım, kırarsın dökersin, yanarsın.

Saçmalıyorum bazen ben. Bazen herkes kadar, bazen daha fazla. Şundan dolayı diyebileceğim bir şey de yok. Olsaydı da demezdim gerçi, sevmiyorum mağdur edebiyatını. Sadece yapıyorum bunu arada. Çok uzun sürmüyor aklımın başına gelmesi allahtan da...işte..yine de. Tüy dikmeye yetiyor.

Efsaneler hep aynı. Hep ateş pervaneyi yakıyor. İlk oldu sanırım pervanenin ateşi küstürmesi.

Bir sürü yapmam gereken şey var. Hevesle yapmam gerekiyo hem de fakat kalkmak istemiyorum şu an. 15 günlük alışma da olsa alışmışım ben huzura, böylesini sevmedim. Seni huzursuz etmeyi sevmedim. Üzmek istemedim. Bir şekilde yine becerdim lakin yastığı duvar yapmayı.

Ben yanmaktan korkmuyorum da,
altına odun atarken buluyorum kendimi bazen.
Özür dilerim. Düzelir mi düzelmez mi affeder misin bilmiyorum. Eskisi gibi huzur olur mu onu da. Fırsatım varken söyleyebileceğim yegane şey iki kelime. Kalpten kabul et olur mu..Böyle gitmek istemiyorum ben uzaklara...

" Kafanı okşuyorum pervane, minicik kafanı parmak ucumla hiç çekinme hiç korkma, aç saydam kanatlarını pırpırlan tam tersi.

Dostum, ben seviyorum seni. Göstermek için yapıyorum bunu da, sevmeyi biliyor musun sen? biliyorsun ya.

Çok sevdikleri için camekânlı fenerlere kapattılar seni değil mi? Sen yine de aydınlattın önlerini. ben öyle sevmiyorum pervane.

Ben karanlıkta kalmayı isteyecek kadar çok seviyorum seni."

Ömür dediğin şey, avuçlarından akıyor.

2010-04-02T15:46:00.000-07:00

Hayat geçiyor, hayat hem de çok hızlı geçiyor ve ben durup bakıyormuşum gibi geliyor çoğu kez. Sanki hayatı kaçırıyormuşum gibi.

Ömür dediğin şey avuçlarından akıyor sanki. Bir yerlerde bir yanlış yapıyorum galiba ki çok önem verdiğim insanlar hep bana "ağır ol" diyor. O kadar manasız, o kadar lüzumsuz geliyor ki bana bu. Açıklayamıyorum. İzahım da kilitleniyor. "Peki" diyorum hep. Sevimsiz bulduğum çoğu şeye kırık bir peki derim ben. Ağır olmayı da sevimsiz buluyorum aynı şekilde.

Hayatımda yakaladığım şeyler çok anlık. Tutup yakalayıvermezsem hayat kapıveriyor elimden. Ben öylece bakıyorum sonra. Hevesim kursağında kalıyor. Ya da sırf bana ibnelik olsun diye böyle yapıyor bilemedim.

Bu yüzden "hemen" telaşım belki. Bu yüzden sürekli özlemem, özlemekten yorulmam. Sevdiğim insanları özlemekten o kadar yoruldum ki hayat boyu, biblo olsunlar koyayım evceğizimin bir köşesine diyorum bazen.

Bu yüzden el tutmak önemli, bu yüzden bir dostumun omuzuna başımı yaslamak önemli. Gün geliyor hayat alıveriyor çünkü.
Belki de doymak için, bilemedim.
Aklım bilemedi mi?
Bilemedi.

O son dubleyi içmeyecektik!

2010-03-24T15:45:00.000-07:00

Nazar mıdır, başka bir enerjetik hede midir bilemiyorum ama öküz gibi grip olmuş durumdayım. Şu aralar (uzun bir ara) her hafta sonu - kop kop terle, çok sigara iç - modunda olduğum için muhtemelen deli üşüttüm. Adeta döşümde bir öküz oturuyor.

Bilhassa dün gece, 5 yudum, hakikaten geçmez 5 yudumu uzo içtim. Normalde kova kova içerim (hadi abartmayayım da epey iyi içerim yani) ama nedense sanki dün içim sarhoştu.

Öyle kötü bir sarhoşluk da değil hani ama
Sanırım o son dubleyi içmeyecektim...

Fena halde g.g hissediyorum ruhumu.
Du bakali nolucek.

"Kafam güzel, yıldızlar güzel
Bu gemi nereye gidiyor ustam?..."

Gülümse, bugün geriye kalan ömrünün ilk günü! :)

2010-03-22T19:48:00.000-07:00

Tanrı kimseye kaldıramayacağı kadar yük yüklemez..miş miş miş. Bu sözü kim söylediyse -ki bizatihi Tanrının kendisi olmadığına çok eminim- halt etmiş. 30 yılcık kadar bir tecrübeyle söylüyorum ki külliyen yalan. Aksine özellikle de 2000 yılından sonra, insanların dehşet yüklerle boğuştuğunu düşünüyorum.

Sadece ben değil yani, tüm insanlık. "KIYAM" et, ya da kıyam kavramının tam da karşılığını yaşadığımız günler bence bu aralar. Ara dediysem onyıllar boyu :) Bilinen kıyamet kavramının aksine, (bkz: kıyamet alametleri) insanların hem özel hayatında, hem toplumsal olarak kaosa gireceği günler bizi bekliyor. Hoop ben de oldum şimdi kıyamet habercisi ama hislerim böyle.

Gerçek kıyam ise kaosun içinden sükunetle çıkabilmek. Elbette yaşamda delireceğimiz noktalar oluyor, olacaktır da. Bir derviş sükuneti değil bahsettiğim. Bahsettiğim sadeleşmek, yüklerden arınmak, ruhunu dinlendirebilmek.

Yaşadığım fevkalade kötü 8 ayın ilk 4 ünü saymazsak 4 ayı ruhumu dinlendirmeye uğraşarak geçti. Öyle ya da böyle bir şey yaşanmışı ve kaos ortamı hakimdi. "Ben yapabildiysem herkes yapar." adamcıklarından tiksiniyorum, o yüzden bu cümleyi sarfetmeyeceğim. Herkes gibi katıksız acı çektim ben de.

Acı öyle bir kavram ki bir kez yerleşti mi hayatınıza, kendinizi yüzüp yüzüp karaya bir türlü yaklaşamayan biri gibi hissediyorsunuz. Acı büyük bir ruhsal yük. Tavsiye verebilecek durumda değilim ama yüzdüğünüz halde yaklaşmıyorsa kara, girdiğiniz tünelin ucunda ışık yoksa zorlamayın.

Zorlarsanız kırarsınız kendinizi her an daha fazla. Sırtınıza binen yüklere alışmayın. Bir süre sonra insan o yükleri kendisi gibi benimsiyor. Yapmalıymış gibi. Aksi mümkün değilmiş gibi.

Ertelemeyin. Dilerim ki toparlanmanız gereken bir konu varsa benimki kadar uzun sürmez. Dediğim gibi benimki aralıksız, keskin ve net bir acıydı. Toplamam zaman aldı. Siz isterim ki yaşamayın. Ruh sağlığınızı bozacak, sizi sizlikten çıkaracak işler, kişiler, uğraşlarla ömür tüketmeyin.

Annemin bir lafı vardır. Boşluk açmazsan, yeri dolmaz. Sürekli neden hayatımız düzelmiyor, neden yeni bir işim, eşim, dostum olmuyor diye hayıflanıyorsanız bu satırlar tam da size göre aslında. En çok hayıflananlardan biri olarak diyorum ki, hayatınızı bilgisayarınız gibi düşünün. Geri dönüşüm kutusunu boşaltmazsanız, geçmişi arada bir silmezseniz, çerezleri temizlemez ve hor kullanırsanız, hatta vakti gelince format atmazsanız o hayat ne olur?

Çat! Bir gün gelir durur. Hayatınız ellerinizde, oynayın onunla. Belki de oyunun amacı, gerçekten kim olduğumuzu öğrenmek. Belki de en fazla kim olabildiğimizi.

Ayağa kalkın, dışarı çıkın, nefes alın.
Gülümseyin, bugün geriye kalan ömrünüzün ilk günü :)

Ben her savaş meydanında...

2010-03-16T18:49:00.001-07:00

Aslında söz verdim, iki ilaç alıp uyuyacağım dedim ama olmadı. İlaç aldım ama uyuyamadım. Gözlerim yanıyor.

Sanırım saatlerdir aynı şarkıyı dinliyorum. Çok bilenler buna depresif ruh hali diyor oysa çok bilenler beni bilmiyor...
Çok bilenler, durmaksızın yedi ay boyunca her gece ama her gece ağayarak uyumak ne demek bunu da biliyor mu acaba?
Bunun için de bir depresyon hırkası şirinliğinde çözüm önerileri var mı?

O kadar garip şey ki şu kalp ağrısı, sapıtıp sarhoşluktan geberdiğin gecede de, gerdan kıra kıra misket oynadığında da sonu gözyaşına bağlanıyor bir şekil. Yatağa hep gözlerin ıslak giriyorsun. Durmaksızın adetin olsa da olmasa da dua ediyorsun. Kalp yoruluyor. Kalp paramparça oluyor.

Sanırım ben her şeye rağmen inanmıştım güzel olacağına.
Tanrı'nın her zamanki gibi bir son dakika volesi vuracağına.

Yalan değil, çok mucize yaşadım ben. Neden olmasın dedim. Bir kez daha olur?
Olmadı.
Bu defa güldürmedi...

Yine yüzüm ıslak gireceğim yatağa.
Son kez çalacağım kafamda o şarkıyı, son kez kuracağım yaklaşık iki yıllık bir hayali.
İlk kez acı...masın artık diye dua edeceğim.
İlk kez elveda yerine hoşçakal ile gideceğim.
Hoşçakal.

Çat burda, çat kapı arkasında :)

2010-03-11T01:28:00.000-08:00

Tünaydın sevgili blogger ailesi,
Nasılsınız işallah? Epeydir yazamadım yine affola. İş bu zaman içerisinde yenilendim, güzel kararlar aldım, iyileştim, mis oldum :)
Efendiiim bana göre sabahın körü size göre öğlen vakti vakti niye yazıyorum peki? Nihayet bi netbook'um oldu. Sevgilim meclisten dışarı ama kendisine aşık oldum. Betty puf puf is in a relationship with Lgx130 efendim :)
Bütün tesisatı yenilemek gerekti tabi evde wireless olmadığı içün. Neyse efendim bir vesileyle onu da hallettik. Şimdilik buldumcuk şeklinde dolanıyorum. Emzik gibi ben nereye o oraya.
Kendimce bu güzel haberi paylaşasım geldi :)
Aklımda çok konu var, dolu dolu geleceğim efem kısmetse. :)
Ben az daha oynayayım şu emzikle.

Alternatif Hayat Bilgileri

2010-02-12T06:17:00.000-08:00

* Bir insan ne kadar mutlu görünmeye çalışıyorsa, bilin ki o kadar acı çekiyordur.

Bilinçaltından apaçi çıkması

2010-01-23T11:24:00.000-08:00

Şu sıralar garip rüya görme konusunda kendimi aştığımı düşünüyorum. Gün geçmiyor ki anneme yahut kankama "rüyamda çogacayip bişiler gördüm yea :/" diye dert yanmayayım. Dün geceki ise garip olmasının dışında ayrıca komikti. Uyanıp kahvemi içene dek güldüm.

Efendim rüyamda gööööya adalardan birindeyiz. Yanımda Stiiivvv adında gayet daş bir turist abimiz var. Bir Türk'ün en büyük vazifesi olan gezdir göçür turizm yapıyoruz. Ordan oraya deli tepek geziyoruz adamla. Bir bakışmalar, bir kesişmeler ki aklınız durur. Adeta Sitivvv ile birbirimiz için yaratılmışız.

Neyse nihayeten bir cafeye oturuyoruz Stivv ile. Yanımıza bir kadın geliyor. Şakkanadak yanıma oturuyor. Bakıyorum mal mal tabi kadına. Her halinden belli o da turist yani. "Helloooğ dear my name is "Meri" diyor teyze. İyi de banane ifadesiyle bakıyorum kadına.

Ay dostlar, başıma küller yağa! Meğerse bu pezevenk Sitivvv evli değil miymiş?! Mari kancığı da bunun karısı tabi. Kadın bişey anlamıyor ama ben çok utanıyorum, panikliyorum falan.
Sonra bu şerefsiz hayasız nammusssuz Sitivv karısına demez mi "Betty is our tour guide." Sana bi korum guide'ın allahı olursun bakışıyla onayladım herifi.

Benim de içimde varmış herhalde ki bir başlıyorum anlatmaya...fakat gel gör ki günlük hayatta gayet güzel İngilizce konuşan ben, rüyamda apaçice İngilizcesi konuşuyorum. Allahım neler saçmalıyorum öyle böyle değil.

Misal şerefsiz Sitivv Fish Crisps istiyor garsondan. Ben adama "do you like fish? i like very very fish" diyorum. [çok sözlük okumanın bünyeye etkileri ]. Sonra bunlar hesabı istiyor, hesabı ödüyorlar, Kancık meri 5 lira bahşiş atıyor.

"What dı hell are you doing thinking?" (ne yaptığını sanıyorsun demeye çalışıyorum ahahahaha) diyorum ben kadına. Allahım ne diyorum ben diye diye uyandım. Böyle de rezillik görülmedi.

Not: Yabancı dil mezunu olduğğumu söylemiş miydim?
Not 2: Sitivvv topsun olm!
Not 3: Sevgilim, yalnızca bir rüya, there's no stiv and no spoon also. sakiniz.

Ama arkadaşlar iyidir...

2010-01-22T20:54:00.000-08:00

Hayatta çok büyük dertleriniz olabilir. Başedemeyeceğinizi hisettiğiniz anlar, çöküşler olabilir. Hangimizin hayatında yok ki? Hatta bakınız bundan önceki on yazım falan emo yazısı oldu bu aralar geçen postta değindiğim gibi.

Yoruluyoruz, bunalıyoruz, saç baş yoluyoruz. Herkesin hayatında farklı zamanlara denk geliyor.
Belki sorunlarımıza sihirli değnek değmiyor ama kalbimize sihirli değnek değdiren dostlarımız varsa bu önemli.

Bize hayatın -yeniden- ya da -hala- güzel olduğunu düşündüren birileri. Kötüyüm dediğiniz an "Geliyorum." diyen, elinde yarım kilo serotonin ile kapınızı çalan, olanca neşesiyle "GÖK" ten inmiş gibi depresyonhanenize dalıveren dostlarınız varsa...
Evet, hayat -hala-, -yeniden- güzel...

Zor dönemler geçirdim, malumunuz, okudunuz yahut yayınlardan dinlediniz. Oldukça geçti, şimdi. Ara sıra nüksedip dellensem de., oldukça iyiyim eskiye göre. Bu dönemde yıkılmamam için aşırı derece mücadele eden insanlar oldu.

Başta annem olmak üzere -ki annem şükür ki zaten en yakın dostum-,
Kuzenim,

Her gözyaşımda benimle kadeh kaldıran dostlarım,
Her sızlanmamda bıkmadan yanımda olan dostlarım,
Her hayatın dibine koyduğumda, benimle gelen dostlarım,

Çoğu sesimin tınısından moral seviyemi tespit eden dinleyicilerim,
Artan yol parasını biriktirip bana şeker, çikolata yollayan dinleyicilerim,
Ailemden birisin sanki deyip koca koca yılbaşı paketleri yollayan dinleyicilerim,

Tanımadığı halde yazdıklarımdan "kötü" olduğumu anlayan okuyucular, blogger ailesi,
İyi ki varsınız.

Varlığınızın ne kadar büyük fark yarattığını umarım bir gün hissettirebilirim size.

J'amais vu...

2010-01-22T01:01:00.000-08:00

Of nasıl bir baş ağrısıyla uyandım bugün! Ense köküm kopacak birazdan.
Her şeyin değiştiği, her şeyin güzelleştiği, sihirli değnek dokundurulmuş bir sabaha uyanmak istiyorum artık.

Hayır öyle şeyler de oluyor ki zaten sıçık olan psikoloji dağılıyor iki dakkada.
Misal: Dün mantar sote yaptım, pek de güzel yedim ve zannediyorum ki zehirlendim. İki büklüm geziyorum şu an. Midem ağzımda ki hayatta en uyuz olduğum şey midemin bulanmasıdır. Çok da nadir olur ya, neyse.
Velhasıl sıkıldım, çok sıkıldım. Blog da gitgide emo blogu moduna girdi ama ne yapayım şu sıralar hayatım 29 yılının en boktan zamanında. Yıldızım parlamıyorsa ben ne yapayım değil mi?

Sıradaki ilacı daha güzel sabahlara içelim.

Ha ayrıca bugün sevgiliyle ilşkimizin 16. ayı bitmiş.
Bu da benden tüm sevip de kavuşamayanlara gitsin.
Böyle işte.
Çok kötü olmam dışında bir haberim yok ne yazık ki...

Bedel II

2010-01-17T20:24:00.001-08:00

Ağır bedeller ödüyoruz hayata. Gün geçtikçe daha ağır.
İyi bir insan olabilmek için, iyi bir insan kalabilmek için. Vicdanımız -hala- sızlayabilsin diye. Başkalarını -hala- düşünebilmek için. Gözlerimiz tekrar yaşarabilsin diye.

Ters olan bir şey var. Eskiden hep kötüler öderdi bedeli, filmin sonu hep mutluluktu. İyiler ödüllenir, kötülerin cezası verilirdi. Çocuklarınıza öğretin, çocuklarınızı uyarın. Hayatın aslı bu değil. Hayatın yüzü bu. Astarı öyle değil.

Herşeye rağmen insani melekelere sahip olmanın, kötü olmaktan çok daha ağır bedelleri var.

Bazen o kadar ağır ki, savaş bittiğinde ıssızlaşan savaş meydanı gibi kalıyor yüreğiniz. Savaşmak için gereken adrenalini tüketmiş, kullanmışsınız. Parmağınızı bile kıpırdatacak haliniz kalmamış artık.

Çok şey yaşadınız mı? Evet
Çok şey öğrendiniz mi? Evet
Size çok şey kattı mı? Evet
Daha donanımlı bir insan oldunuz mu? Evet
Ama çok yoruldunuz...
Belki birkaç ömür yetecek kadar yoruldunuz.

Hala insan olabilmenin bedeli de savaşlardan sonraki yorgunluk ve suskunluk olsa gerek.
En azından benim kendime çıkardığım fatura öyle.
Çok yorgunum.
Çok yılgınım.
Çok sıkıldım.
Ayaktayım ve hala aynı insanım ama çok yorgunum...
Benim savaşım da böyle geçti...

Bedel

2010-01-17T20:00:00.000-08:00

Senden hoşlanmazdım.
Hem de hiç.
Güzel yazsan dahi belki bir kılıf bulup uyuz olurdum.
Hala da çok fazla sempati beslediğimi söyleyemem.
Hatta bir gün bana senden alıntı yapıp, takdir edeceğimi söyleseler çok açık söyleyeyim götümle gülerdim.
Öyle güzel anlatmışsın ki, ben aylardır düşünüp, tartıp kurup - belki hayatımdaki insanları rencide etmemek için, belki özeli pek ortaya sermemek adına, belki de susmanın getireceği sükuneti beklediğimden yazamamıştım.
O üç satırı okuyunca gırtlağımdan sineme sızladı yüreğimin kapladığı her yer sızladı.
Ben yazsam bu kadarını yazamazdım.

"Hayattaki hemen her şeyden nefret edebilecek kadar sevgisiz kaldığım ya da bana sunulan sevgi karşılığında ağır bedeller ödemek zorunda bırakıldığım bir dönemden geçiyorum.

Hayatıma aldığım insanlar benimle mütemadiyen ağır koşulların önüme sürüldüğü bir anlaşma masasında oturuyormuşuz havasında ilişki kuruyorlar ve eğer kendileriyle ilişkiye devam edeceksem kendilerinin istediği insan olmam konusunda ağır bir baskıyı üzerimden esirgemiyorlar ve bu baskılara gögüs gerdiğimde beni alenen yalnız bırakacak kadar da tehditkarlar.

Bu beni olduğumdan daha saldırgan bir insan haline getirdi."

Arzach-2010

Akışa bırakmak...

2009-12-11T13:11:00.000-08:00

Akışa bırakmak benim için her zaman zordu. Hep müdahil olmak zorunda hissettim kendimi. Oysa kıçımı yırtsam da değiştiremeyeceğim şeyler oldu.

Öyle mantıksız, öyle ters, öyle abuk aktı ki bu aralar hayat, yüzme bildiğim halde, kıyısını bildiğim denizde boğuldum.
Bir yerini çarpsan iyileşince başlarsın yeniden oynamaya ama kalbini, ruhunu çarpınca oynayamıyorsun yendien kolay kolay.
İttiriyorlar arkamdan, kum havuzuna atıyorlar. Oturuyorum öyle, yüzümde oyun hamurundan bir gülümseme.
Muhakkak gelecek içten kahkahalar attığım günler geri, o güne kadar akışına bırakalım bakalım...
Acıyor be..hala acıyor.

Çok acıdı...

2009-11-16T11:41:00.000-08:00

Bizim nesildeki fiks angutluklardan biri sanırım bu. Dışarı çıkıp üşümeden sırtımıza bir şey almayı akıl etmiyoruz. Başkaları diyor ki yapma bak düşersin, acırsın, boğulursun, orası boyu geçiyor. Sallamıyoruz.
Sıcak diyorlar sobaya, üç yaşında bebe gibi labada labada gidip yapışıyoruz. Yanıyoruz işte. Söylüyorlar halbuki dinlesene ama yoook!
Her boku biz biliriz.

Ben düştüm bir kaç ay evvel. Çok pis takla oldum, çok pis düştüm. Beklemediğim anda tepe taklak oldum. Düzelirim diye taklalar attım ama kaplumbağa misali evim altımda kaldı. Çok yaralandı elim yüzüm.

İşin komik tarafı bu sefer kimse bana dememişti düşersin diye. Ben de tahmin edemedim.
Gelişime vole vurdu biri. Yuvarlandım, tam 101 gün ayağa kalkamadım.

Annem, eşim, dostum girdi koluma, varolsunlar dayandım, kalktım ayağa tam 3 ay sonra.
Bundan sonra buralardayım yeniden...
Merak edenler için,
Kalktım sonunda ağlaya ağlaya...Hala ağlaya ağlaya.

Tutsak

2009-10-08T12:14:00.000-07:00

ey gökyüzü
aydınlık mısın, benim kadar?
ve karanlık...

hasret yakarmış
kavuşmak varmış

güneşten sıcak
sudan çıplak
sanırım hiçbir şey yok aramızda
aştan başka

vay hayat, ey hayat ...

denizde vardı oltam
bir balık tuttum zannettim, baktım hepsi rüyaymış, mekanım yanmış bir orman
ve tek seçimse çaresizlik, buna inanma
göz gördüğünden korkmaz, eski bensem bir çiçek olsam da solmam
anlatsın bilen kimse, hep çeken bilir demişler
çekense susmuş hep konuşmuş çekmeyen kim varsa
anlatsın derdi çeken, hüzün kaplı yüzlerinde kırışmakta dertler
bir de ellerinde kürek kazma
ve der ki şeytan yazma, ben olursam neyle anlatırım
neyle anlarım ben anlatmazsam hangi sazla
mürekkebim dilimde, kağıdım aynam,
gönlü saydam olan anlar anca işte sayfam
hergün intihar eşikte ve umutlar beşikte
bu dünya kapkaranlık, ışık başka yerde
herkes peşimde, herkes sandığım kadar iyi olsaydı keşke
en azından ay beklerdi üstümde yalnız gecede

başka seveceksin, başka türlü, başka şekilde, başka biçimde
güneşten sıcak, sudan çıplak
martıların kanadı gibi, tutsak

hiç kimsenin kalbi yok
bu benim kendi alın yazım seveceğim

hiç kimsenin şansı yok
bu benim kendi alın yazım seveceksin başka yolu yok

seveceksin başka yolu yok...

naklen mutluluk istiyoruz, naklen huzur istiyoruz, naklen sevgi istiyoruz
niye varız?

Mercan Dede & Ceza & Yıldız Tilbe - Tutsak

Alın teri değil gayet copy paste. Bu şarkıyı dinlemediyseniz, rica ederim, hatta şiddetle tavsiye ederim bulun edin dinleyin. Muhteşem...

Doğum Günüm Bana Geldiğin Gündür...

2009-09-09T12:04:00.000-07:00

Saat 00:01 itibariyle 10 Eylül 2009'a gireceğiz. Yani Doğduğum gün'e...
29 yaş.

Oysa ben hiç 29'unda hissetmiyorum kendimi.
Uzun yıllardır annemin yanımda olması haricinde çok mutlu değilim doğum günlerimde. Sanki bir çeşit büyü gibi, her yaşımda göz yaşı döktüm.

Bu sene güzel geçecek demiştim. Sen varsın.
"Ben varım." demiştin. Aylar öncesinden düşünmeye başlamıştın. "Sen vardın."

Böyle olacağını ne sen ne ben bilebilirdik elbette. Kalplerimiz bir ellerimiz ayrı şimdi. Kavuşacağız elbette. Nasıl olacağını bilmiyorum ama kavuşacağız.
Aslına bakarsanız kendimi ne yeni doğmuş, ne doğum günü gelmiş, ne de 29 yaşında hissediyorum.
Yine de inanırım eylül'ün uğuruna.
İçinde 9 geçen her şeyin uğuruna.
Adet olsun, kutlu olsun...
Gerçekten yeniden doğduğum gün, yeniden ellerimizin birleştiği gün olsun...

Yalanlar...

2009-09-06T19:40:00.000-07:00

Yalanlar, yalanlar ve yalanlar yakalıyorum. Orada - burada küçük gibi görünen, önemsizmiş gibi görünen ama o kadar yakından söylenen...Yakından ve hiç gereği yokken söylenen. Yakalıyorum bu yalanları, yüzlemiyorum.
Saygısızlık, hainlik görüyorum, konuşmuyorum.
Bu bir kadının en tehlikeli hali sanırım. Biriktirmek...

Şimdilik dur bakalım ne olacak diye bekliyorum sessizce.
Çok fena olacak ayağa kalkışım.

Ya Rabbi,

2009-09-06T13:18:00.000-07:00

Gün senindir.
Güzellik senindir.
Nimet ve her şey senindir.
Eğer rızkım gökte ise yere indir.
Yerde ise çıkar.
Uzakta ise yakınlaştır.
Haram ise helal et.
Dar ise genişlet ve elime ilet. Amin.

Ben O'nu Yerim!

2009-09-06T07:56:00.000-07:00

Yine durduğum yerde duramadım, kudurdum, coştum ve de şablonumu değiştirdim. (bkz: üç ayda bir şablon değiştirmezse ölecek hastalığı). Neylersin ki böyle acaip sıkılganlık emarelerim var benim. Allahtan her konuda değil. Yeni şablona resmen aşık oldum. O salak şapşik bulut, uyuyan ay, karakalem falan bittim bittim. Sizler de beğenmişsinizdir diye umuyorum. Artık daha sık yazmayı da umuyorum tabii :)

Nasıl bilirsiniz?

2009-09-05T18:53:00.000-07:00

Efendim bildiğiniz ya da bilmediğiniz üzere bendeniz tipppik bir başak burcu kadını, sevdiceğim de yengeç burcu erkeği. Başak burcu kadının tanıyorum. En basitinden kendimden ve dostlarımdan biliyorum. Heyhat sözlükte ve bulduğum kaynaklarda yengeç burcu erkeğini hatmettim. Yetmedi.
Az yaşanmışlık aradı gözüm.
Siz nasıl bilirsiniz yengeç burcu erkeklerini?

Kader Çarkı

2009-08-23T17:54:00.000-07:00

İçimdeki acıyı dökebilir miyim yazıya acaba?
Bu can çekişmesini satırlara sığdırabilir miyim?
Birileri uzaktan gülerken, eğlenirken halime/halimize
Ben ayakta durabilir miyim?

Bazıları avutuyor, biliyorum.
Tersini düşünseler de geçecek diyorlar.
Bazıları geçeceğine inanarak söylüyorlar.
Herkese kulağını tıkadı ruhum, çöktü kaldı sığındığı yere.

Zamanla geçecek diyenler yanılmış!
Zaman git gide büyüyen bir toz bulutu gibi çöktü üstüme.
Zaman sezdirmeden sinsi sinsi sızdı içime.
Zamanın içinde kayboldum sanki...

En korktuğum şey ne biliyor musun?
Delirmekten korkuyorum.
Çünkü anladım ki o kadar zor değilmiş.
Belki delirince rahatlıyordur insan, bilmiyorum.

Gecelerden nefret ediyorum.
Uyurken soluğunu dinlediğim geceler başımda.
Uyurken üstünü örttüğüm geceler..
Uyurken yanına kıvrılıp kolunu kollarımın arasına aldığım geceler.

Gündüzlerden nefret ediyorum.
Sana hazırlandığım gündüzler...

Gece gündüz Tanrıyla konuşuyorum içimden.
Tanrım gerçeği sen biliyorsun.
Tanrım...Döndür şu kader çarkını, çevir talihi ne olursun.
Tanrım, O'nsuz nefes alamıyorum...

Mey ay hev yor etenşın piilizz?

2009-08-21T05:24:00.000-07:00

Bana yüzyıllar, sizlere ise muhtemel bir ay kadar gelen bir sessizlikten sonra nihayet yazacak takat ve de açıkçası ruhu bulmuş durumdayım. Ne kadar size ait, siz karar verince yazdığınız bir yer olsa da insan yazamadığı zamanlar için vicdan azabı çekiyor. Bu da böyle bir anımdır evet.

Hüzün insana yazdırıyor evet ama galiba çok keskin acılar çektiğinde tıkanıyor, ne yazacağını bilemiyor insan. Böyle bir dönem işte. Herkesin size "hayırlısı, kader.." dediği, başka söz bulamayıp tıkandığı, durmaksızın kendi kendinize "geçer, geçecek, geçmek zorunda!" dediğiniz, kimi zaman ikna etmeyi de başardığınız bir dönem.

Hep söylediğim bir laf vardır. "Zamanla geçer." lafına uyuz olurum. Sen de biliyorsun ki bunu söyleyen güzel kardeşim, zamanla geçmiyor. Hatta her ne yaşıyorsanız sıcağı sıcağına farketmiyorsunuz da, sonrasında zaman geçince daha bir koyuyor. Şimdi tüm o beylikleri söyleyen ben değilmişim gibi durup durup zamana ihtiyacım var diyorum kendime. Zamana ihtiyacım var. Zamana, kaderin dönmesine, duaya, enerjiye, sırtımın sıvazlanmasına, yalnız kalmaya, yalnız kalmamaya, ağlamaya, gözyaşımın dinmesine...

Ummadığım her şeye ihtiyacım var sanki.
En çok da Tanrı'nın göz kırpışlarına tam da şu anda...

Fazla Oyuncağı olan?

2009-08-08T04:49:00.000-07:00

Arkadaşlar pamuk eller evdeki eski oyuncakları toplamaya :)
Ankara'daki bir Kadın Sığınmaevi'nin en büyük ihtiyaçlarından biri, buraya başvuran kadınların çocukları için oyuncaklar... Bir oyun odası oluşturuldu ancak, oyuncaklarımız yok :( Çocuğunuzun artık oynamadığı, sıkıldığı oyuncaklarına talibiz :)

Yollamak isteyenler için adres: "Ural Nadir" adına, Meneviş Sokak 64/1 Aşağı Ayrancı Ankara, 0312 427 08 95 [ Yollamadan önce arayıp teyid edelim gün saat olayını ]

İstanbuda olup yakında olanlarla birlikte kargo yapabiliriz. İletişim için bettypufpuf et gmail.com

Not: Güvenlik açısından sığınma evinin açık adresi değil yollayacağımız yer. Oraya yollayacaklar.

2009-07-24T14:59:00.000-07:00

İblis sıcaklarıyla mücadele ettiğimiz şol günlerde sokak hayvanları su bulmakta oldukça zorlanıyor.
Bizim aman küvette sabahlayalım, yok efendim eve yalak yaptıralım fantazilerimiz arasında geçen şu kavruk günlerde bilumum kedi köpek de aynı durumda.
Hani evde bi sürü yoğurt kabı vardı ya, şimdi su kabı olsunlar, su doldurup koyuverelim iki dakka kapının önüne :)

Kampanya facebook event'i ne de tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Uyku Felsefesine Giriş

2009-07-20T18:07:00.000-07:00

Bu gece bir türlü uyku tutmuyor beni. İçten içe o kadar derin düşünüp, felsefeye boğuluyorum ki bu ara, tasnif edip buraya geçirmem kim bilir ne kadar sürer? En çok kafayı taktığım şeyelere bakıyorumda yüzyıllardır nice düşünür bulamamış çıkışını. Ya da bulup kendilerine saklamışlar.
Yazacak çok şey var. Yaşamla, ölümle, sevgiyle, sevişmeyle, aşkla, müzikle, duyguyla ilgili. Kafamda sıralıyorum bu ara. Belki yakında dizerim incilerimi...
Yatabilmek ve uyuyabilmek dileğiyle kendim adına, sizlere de muhteşem bir hafta :)

2009-07-08T03:13:00.000-07:00

Cehenneme gitmek istemeyişimin altında yatan günah korkusu değil SICAKtı.
İki dünyada da yanmak hiç adil değil a.q@!xs!

Odadan Odaya Göç

2009-07-03T23:56:00.000-07:00

Günayyyyyyydddddddınn :)

Hayırdır neden bu sevgi pıtırcıklığı derseniz hemen söyleyeyim çok mutluyum. Hali hazırda salonun dörtte birini işgal etmiş bilgisayarımı klimalı odaya nakledeceğiz bugün.
Bu benim için cennet demek tabii.
Pc karşısında çok vakit geçiriyorum ve sıcaktan nefret ediyorum. İmkanım olsa kutuplara taşınır, igloda sefa sürerim. O derece.
Belki şimdi abartıyor diyeceksiniz ama son 3 yazımı 17 derece de geçirdim :)) Ben askılı ile takılırken arkadaşlar çorap giyiyordu odaya girerken. Vücut ısım çok yüksek arkadaşım, ben ne yapayım :)

Benim için cennet 20 derecenin altıdır.
Böyle :)))
Bize kolay gelsin bakalım :)

Işığın Ucundaki Tünel

2009-07-01T12:54:00.000-07:00

Pazartesi gününden beri sürekli, elimde olmaksızın ölümü düşünüyorum.

Pazartesi öğlen civarları ciddi bir hipoglisemi atağı geçirdim. İçiniz bayılsın diye yazmıyorum. Yazmamın nedeni neden saplatısal biçimde ölümü düşünmemin sebebini anlatmak.

Kendime geldiğimde tek düşündüğüm şey "Böyle ölmek istemiyorum." idi. Sanki bunun toz pembesi varmış gibi :)

Kendini kaybetmek, kendi üzerinizdeki hakimiyeti yitirmek, insan denen varlık için çok tedirgin edici ve tabii ki bilinmezlik...
Tanrı hepimizin yardımcısı olsun.
O sırada prettyinpink yanımda olmasaydı, ilkyardım dersi almamış olsaydı, olsaydı, peki ya olmasaydı...

Bir yanım kuvvetle korunduğumu ve şanslı olduğumu biliyor. Endişe etmiyorum o yüzden.
Bir yanım sesimin tüm perdeleriyle kadere meydan okuyor, savaşıyor ha savaşıyor.
Bir yanım biliyor ki Tanrı'nın tüm melekleri beyaz değil, gerektiğinde pembe olanları da yolluyor.

Peki ya diğer yanım?
O da yazıp duruyor işte, serseri :)

R.i.P M.J

2009-06-25T23:57:00.000-07:00

Çok ama çok üzgünüm. Ağlayarak yazdığım nice post gibi değil bu, bu farklı.
Michael Jackson öldü.
Ölemez ya....
Ölmesin.
Belki ruhu huzura kavuştu evet, belki 10 sene sonra ölümünü çok rahat anacağız, evet ama bugün değil.
Michael Jackson koluna gençliğimi de taktı moonwalk yapıp giderken.
Gerçek neverland orasıdır belki ne dersin M.J?

Ruhu huzur bulsun...

Giden günlerim...

2009-06-11T05:36:00.000-07:00

Akşam henüz çökmüştü.
Ağdalı kelimelerin de, günlük, sıradan selam sabahların da bittiği saatlerdi.
Kendimize döndüğümüz saatler.Kadının elinde rakı kadehi vardı.
Tüm şu "şarap"lı bohem hikayelerin aksine rakı içiyordu. Gözleri cin gibiydi ama.
Çakırkeyf gibi değil. Bir kadın kararını verdiğindeki gibiydi gözleri.
Çekinmez, çakmak çakmak...
Televizyon açıktı, sesi kısık. Kutular açılıyordu bir yarışmada, sahte sahte seviniliyordu. Ne garip diye düşündü kadın. Ne garip şu dünya...
Adam henüz girmişti eve, üşümüştü belli ki. "Pamuklu pijamalarını giyecek" diye düşündü kadın. Onu doğrular gibi pamuklu pijamalarıyla geldi adam salona.

Birden "Bitti" dedi kadın.
"Ne bitti?" dedi adam, anlamazdan gelmeye çalışıp...
"Bitti", işte anladın" dedi kadın. Ağzından nasıl böyle fütursuz, böyle duygusuzmuş gibi çıkan söze şaşarak. Yıllar süren bir sessizlik oldu.
"Başkası mı var?" dedi adam, çökkün..
"Evet" dedi kadın.

Rakı bardağını masaya bıraktı. Anahtarlarını kapıp dışarıya attı kendini. Biliyordu son bir kez baksaydı eğer, baksaydı bitmeyecekti.
Başkası var demeseydi adam ondan asla vazgeçmeyecekti. "Yine heyheyleri geldi." diye düşünüp bir ay sonra yeniden ve yeniden başlayacaklardı.
Kadının aslında direnci yoktu, yalan söylemek zorundaydı. Hayatında ilk kez kendini düşünüp yalan söyledi kadın.
Sahile inen merdivenlerin başına oturdu kadın.

Denize baktı,
Ağladı, ağladı....
Ağladı...

Yaz Geliyor...

2009-06-10T14:25:00.000-07:00

Çocukluğumda ne çok severdim yaz mevsimini...

Kırmızı bir bikinim vardı, hayal meyal hatırlıyorum.
Yaz demek, deniz demekti.
Yaz demek tatil demekti.

Boğazlarımın, hani şu sürekli ağrıyan boğazlarımın bir üç ay kadar rahat vermesiydi.

İnsan geçen yılını arıyor diyorum da, benden büyükler azıcık kaş çatıyor, kızıyorlar.
Geçmişte yaşamıyorum elbette. Keşke meşke de demeyeceğim ama...
Özlüyorum yazı bir şenlik gibi iple çektiğim günleri.

Şimdi yaz demek,
Hatıralarımda kalan bir çınar gölgesine sığınmak sadece.
Ataköy, denizin dibi, kocaman bir çınar ağacı...
Okey oynayanların taş şıkırtısı, huzur...

Şimdi yaz demek, mazi sadece...
Denizi özledim ve kırmızı bikimi de...

aforizasyon by deli

2009-05-31T08:24:00.000-07:00

yara,
yaratmaya
yarar.

Kişisel Marka Sadakati Listesi

2009-05-27T16:36:00.000-07:00

Ranini'nin blogu, çok büyük keyifle okuduğum bir blog ve itiraf etmeliyim ki mim hadisesinden hoşlanmadığım halde can atarak yazabileceğim bir mim atmış bana. Konu öyle güzel ve yazılası ki özellikle teşekkür etmek istiyorum. Bana bunlarla gelin canlar :)
Gelelim mevzuya; kişisel marka sadakat listesi...Bu konuda bilhassa bir başak burcu kadını olarak hastalıklı olduğumu söyleyebiliriz. Kapanmasa 10 sene aynı marketi kullanabilecek potansiyelim var. Evet, yeni şeyler denemeyi seviyorum ama takıntılı olduğum markalara sadık bir köle misali bağlıyım.

Listemin en başını elbette Yogurette çekiyor. Çikolata dendiği zaman aklıma ve de ağzıma başka şey girmez. Hatta bir ara dedikodusu çıkmıştı, çok gülmüştüm. Betty alman çikolatasından aşağısını yemiyormuş diye rivayet edilmiş. Gerçeği şudur ki yogurette en az yağ ve şeker oranına sahip, aynı zamanda yoğun lezzette, mükemmel bir çikolatadır. Tutkum Almanlığından değil yani :)

Hep boğazdan çalışmak gibi olacak ama aklıma ilk gelen ve vazgeçemeyeceğim ürünlerden biri de elbette ismimle müsemma Eti puf. Olmazsa olmazlardan diyebilirim. Çok meteliksizsem bile alışveriş poşetine çaktırmadan bir-iki tane atarım. Hastasıyım.

En hastası olduğum, en pratik [bana göre], en süpper tasarımlar hep aynı markadan, Nokia'dan çıkıyor. Zaten telefon olayında fazla gelenekçiyim. Alıştığımı bırakabileceğimi sanmıyorum. Es kaza elime siemens vbz. telefon alsam uzay gemisi kontrol paneline bakar gibi kalı kalıveriyorum.

Olmazsa olmazlarımdan biri de Nescafé. Sabahları besili bir hortlak minvalinde uyandığımdan, iki fincan kahve içmeden ayılamıyorum. Sanki her gece ölüp, her sabah kahveyle diriliyorum. Armut dibine düşer, annem de öyledir. Kahve içmeden adını söyleyemezler sülalesi adeta.

Ailece çerezle, çer çöple aramız çok iyi. zaten ailede zayıf insan yok, hepimiz maaaşallah boğazımıza düşkünüz. Bilhassa film izleme keyfi esnasında cipssiz, çerezsiz olmayız. Cipste o kadar seçici değilim ama çerez, özellikle de çekirdek illa ki Tadım olmalı. Hastasıyım.

Çamaşır suyu kokmayan bir yerin temiz olmayacağına dair sapkın bir inancım var. Sağlık problemlerimden ötürü bana yasak olmasına rağmen, eşşeklik edip vazgeçemediğim, çiti çiti bulduğum yeri ovaladığım bir ürün efendim. İlla ki Domestos olmalı. Katişyen bu konuda başka markalara açık değilim, teklif dahi olunamaz.

Zero çıkmadan önce şeker hastası olduğum için uzunca bir süre Coca Cola Light içtim. Ne yazık ki, zararlarını bilmeme rağmen - aynı sigara gibi- tam bir Coca Cola tutkunuyum. Tabii ki şimdiki tercihim Coca Cola Zero. Hastasıyım. İşin bet tarafı yerine zinhar bir şey koyulamayacaklar listemde :)

İşte dibimin düştüğü, hastası olduğum bir icat! Post it. Kim keşfettiyse Allah gani gani razı olsun. Bu kadar işe yarayan ve bu kadar sempatik bir ürün daha olabilir mi? Hele bir de renk renkse değme keyfime. Kütüphanemin üstü, kitaplarımın içi çeşitli renk, çap ve ebatlarda post it dolu, korkarım yer kalmayacak yakında.

Her ne kadar annemi inandıramasam da içinde ayağımın en rahat ettiği şey Converse. Sanırım benimle birlikte birkaç yüz milyon kişinin de öyle. Ebeveynlerimizin pek inanası gelmese de Dünya'nın en rahat şeyi olduğunu sonsuza dek savunabilirim. Ayrıca resimdeki modele de dibim düştü!

Oldukça dişil görünümlü fakat bir o kadar da hafif bir parfüm Amarige. Annem de aynısını kullanıyor, ben de. Givenchy candır, Amarige onun kulu ve elçisidir. Tecrübeyle sabittir ki muhteşem şeyler bunlar.

Yazmaya kalksam bu liste uzar ha uzar, allahtan 10 adet sınırı koymuş Ranini :)
Evet efendim, geldik bir muhteşem mimimizin daha sonuna. İşin en sevdiğim kısmı paslamak. Klasik yapalım.
And the mim goes tooooooo

Sfenx [ The Sevgilim ]

Beenmaya [ Kırmızı Günlük ]

Günay Doğan [ Kişisel Bi'şey ]

Bilgelik Yolcusu

Tabula Somnia [ Dybolg ]

Öykü

The Circus

Ceset İzleri

Siminya

Haydi bakalım, konu sizlerin klavyesinde :)

Anlam Veremediğim Şeyler ?!

2009-05-20T14:40:00.000-07:00

* Neden istisnasız üç ayda bir blog görünüşümden bıkıyorum? İnsanda bir istikrar, bir tatmin duygusu olur yahu!

* Neden 60m2 cik, en fazla 3 kişiyi ağırlayabilecek eviğmizde 10 adetten fazla havlu var? Sanki sürekli artıyorlar üstelik. Geçen gün üzerinde pembe tavuskuşuna benzer işlemeli iki tane daha buldum?! Evde garip şeyler mi dönüyor? Bir havlu cini mi var?

*Neden bir türlü pc mi televizyona bağlayamıyorum, bu bu kadar karışık bir iş olmamalı.

*Neden başkalarına "hayır" demeyi bu kadar geç öğrendim? Biraz daha genç yaşta aklım başıma gelseydi olmaz mıydı? Hı?

*Neden benim bir köyüm yok? Kendimi bildim bileli memleket muhabbeti yapmak istemişimdir. Neden arada bir peynir, tarhana falan yollayan, beyaz sıvalı toprak evde oturan akrabalarım yok?

*Davul ve darbuka sesine neden tutkuyla bağlıyım? Duyar duymaz iki elimi birbirne kavuşturup şıkkıdı şıkkıdı oynamaya çalışmam genlerimden midir?

*Neden yapmam gereken istisnasız her şeyi son dakikaya bırakıyorum? Allah da beni naapmasın?!

*Ütü yapmak neden bu kadar gerekli ve çileli bir iş? Koskoca tekstil sektörü neden ütü gerektirmeyen masa örtüsü efendime söyleyeyim perde, çarşaf, nevresim falan yapamıyor? Kastınız bize mi be?

*Mütemadiyen temizlik yapılan evimiz neden sürekli dağılıyor ve toz oluyor? Bu toz olayına acayip kılım zaten. Birinci katta oturmanın cilvesi olsa gerek. Evde teksastaymışızcasına uçuşan toz topakları oluyor ve uyuz oluyorum kendilerine.

*Neden sağ kaşımı gayet mükemmel alabilirken sol kaşımı alamıyorum. Birini gayet muntazam yaparken birini nasıl eğriltebiliyorum bu kadar?

*Neden her tuvalete girişimde telefon çalıyor?

*Neden ben ya?!

Dinlemeden edemiyorum!

2009-05-13T13:49:00.001-07:00

Bir kere başlayınca insanın on kere, yüz kere dinleyesi geliyor. Kimi? Tabi ki Alexander Rybak'ı. Kendisi 2009 Eurovision Norveç temsilcisi.
Fairytale şarkısını duymadığınızı tahmin etmiyorum ama yine de yazmadan edemedim.

Evet İlkokul 3 ingilizcesiyle söylemiş [ ki çocukcağız da lise talebesi kadar :D ] , evet hoppidi hop hop tam bir eurovision şarkısı ama gel gör ki hakikaten güzel şarkı ya :)

Sezarın hakkı sezara, boş beleş milliyetçilik yaparak Hadise'yi ölümüne desteklemiyorum. Elbette oy moy atmayacağım Alexander'a tabii ama bu şarkı birinci olmazsa ben de bu eurovision işinden bir halt anlamıyorum demektir. Ya "ben demiştim" diyeceğim, ya da siz bana nanik yapacaksınız bakalım çok yakında göreceğiz :)))

Bu Gece 01:00'de...

2009-05-10T13:44:00.000-07:00

Sevgili blogger ailesi, blog dostlarım,

Bu gece günün anlam ve önemi nedeniyle haftalardır programımıza çıkmasını istediğim anneciğim yayında!

Saat 01:00'de sourberry'de programımız Gökyüzünde Karpuz Kesen Kırgızlar ile yayındayız.

Bizi dinlemek isterseniz şu linke tıklayınız, [ki o link çok sevdiğimiz radyomuz sourberry olayyor] winamp ya da media, artık hangisini kullanıyorsanız, ona tıklayınız, keyifle dinleyiniz.
Hepinizi bu güzel sohbete bekleriz.

\o/ Benim annem, güzel annem \o/

2009-05-09T13:39:00.000-07:00

Eskiden ensemden öpmezdi annem beni, ayrılık getirir diye.
Yıllarca buna inanmıştık...

Sonra, [Allah beterinden esirgesin ] yıllarca ayrı ülkelerde, ayrı şehirlerde yaşadık.
Kimisi mecburiyet, kimisi benim dangalaklığım daha doğrusu "çocuk"luğum yüzünden.

Şimdi annemin bir "alo" kadar yakınında olduğum için, annemin aldığı her nefes için, varlığıyla hayatımı aydınlattığı için, en iyi arkadaşım, en büyük sırdaşım olduğu için o kadar çok şükrediyorum ki...Bir bilseniz.

Annem, gözümün nuru...
Annem birtanem.

Yıllar geçtikçe sana benziyorum. Yıllar geçtikçe daha çok senin gibi davrandığımı farkediyorum. Eskiden arkamdan kovalayarak giydirdiğin terlikler olmadan şimdi ben yürüyemiyorum. En nefret dolu anlarımda, kaya gibi öfkemi eritip sevgiye döndürmeyi öğrettiğini anlıyorum.
Senin cümlelerinden her birini kurduğumda gülümsediğini farkediyorum içimin. Kendime göz kırpıyorum.

Seni çok seviyorum.

Yanımda olduğun her saniye için bin şükür, binlerce şükür.

Mektubumu buldun mu?

2009-05-09T08:36:00.001-07:00

Sevgili okuyucu,
Nasılsın, iyi misin?
[Attribüttü süt kardeş]

Sana [umuyorum ki yüzünü güldürecek ] havadislerim var.

Hep severdim ama aman aman bayıldığım bir kadın değildi Göksel.
Taaaa ki şu yenilesi yutulası, pamuklara sarılası albümü çıkarana kadar.

İlk olarak beni cezbeden albümdeki fotoğraflar. Bu kadar mı yansıtılabilir nostalji? Ayrıca ayrıca Göksel'in şu halinin annemin 20'li yaşlarının copy paste i olduğuna yemin edebilirim. Sanki annemin eski resimlerinden fotoşok yapmışlar! Eh bu da kadına sempatimi otomatik olarak arttırdı.

Albümde 12 şarkı var ve hepsi cover. Uzuuun zamandır dinlediğim en güzel coverler allah için.
Blogda müzik reklam ya da tavsiyesi yapmamışım yüzyıllardır, allah da beni davul etsin, zaten epeydir boşladım yazı yazmayı. Düşünün ki bu atıl halimden, bu sabahtan akşama bulmaca çözüp sızan bünyeyi sıyırıp yazı yazdırdı bu kadının albümü.

Tez vakitte edinmeniz, ve benimle aynı lezzeti almanız dileğiyle,
Sevgiler canlar :)

Söyle, nasıl yaşar böyle insan?

2009-05-04T16:46:00.000-07:00

Ağlayınca gözlerimden silinmeyen bir şeyler birikti içimde.
Yapıştırmaya çalışıyorum, yakıştırmaya çalışıyorum.
Çare olur diye içiyorum biraz,
Debeleniyorum, olmuyor.

Ömür doldurduğum, prangalarını sevdiğim yüreğim.
Kolay kolay almıyor içeri kimseyi, kolay da bırakmıyor.

Susmakla geçmiyor, geçiştirmekle olmuyor, kırılınca yapışmıyor.
Parçalar dağılınca, toplanmıyor...
TOplayamaDım

...

İnsanlık Görevi

2009-04-26T18:14:00.000-07:00

17 yaşında kafası kesilerek öldürülmüş bir kız çocuğunun katilini yakalayacağına "ailesi takip etseymiş" diyen kendi ahlakının bekçisi olan emniyet müdürü istemiyoruz.

adli gerekçe ile götürülünen emniyet müdürlüklerinde boynundan vurularak öldürülen festus okey'lerin olmasını engelleyeceğine, "yanlışlıkla olmuş" diyen emniyet müdürü istemiyoruz.

herhangi bir sebeple gözaltına alınanlara işkence uygulanmasını destekleyen, uygulayanları koruyan, kollayan emniyet müdürü istemiyoruz.

sinagog saldırılarıyla ilgilenmek için maç keyfini yarıda bırakmayan emniyet müdürü istemiyoruz.

"benim emrimdeki kişi kanunsuz dahi olsa emirlerimi yerine getirmek zorundadır." diyen emniyet müdürü istemiyoruz.

en doğal hakları olan protesto hakkını kullanan gençleri linç etmeye kalkanlar için " vatandaşlarımız çok güzel bir tepki gösterdi." diyen emniyet müdürü istemiyoruz.

lokantada ücret ödemeden yemek yemek isteyip, itiraz edilince esnafı döven polis memurlarını var eden, koruyan, kollayan emniyet müdürü istemiyoruz.

1 mayıs'larda halka terör uygulayan, şehri savaş alanına çeviren emniyet müdürü istemiyoruz.

istifa etmesi için yüzlerce neden sayabileceğimiz emniyet müdürü istemiyoruz.

http://cerrahistifa.blogspot.com/

Hayallerinin Peşinden Git!

2009-04-23T14:27:00.000-07:00

Bir kaç yıl evvel, bir kişisel gelişim kitabı mıydı, testi miydi tam anımsamıyorum, "En büyük hayaliniz nedir?" diye soruyordu. Şöyle esaslı bir kaç dakika düşündüğümü anımsıyorum. Neydi ki en büyük hayalim?

Uzun uzun düşündüm sonra...Yoktu işte. Bomboş bir bulut geçiyordu kafamdan. Evet sağlık, evet sevgi vs. istiyordum ama en büyük hayalim bunlar olabilir miydi ki?

Unuttum gitti sonra. Hayat daha farklı şekillendirmişti olayları, bir daha aklıma bile gelmedi. Ta ki...

---------

İzmirdeyiz annemle. Hastaneye gitmişiz yine. Çıkışta acıktık ve karşıdaki küçük cafeye oturmaya karar verdik. Cafenin bahçesine adım atar atmaz, başımı döndürürcesine bir vizyon geçti gözümün önünden. Sanki gözüme bir sinema perdesi inmişti ve bambaşka bir yeri seyrediyordum.

Küçük, şirin ve oyuncaklı bir cafe. Kavuniçili, sarılı masa örtüleri var. Vitrini var ve vitrininde çeşit çeşit süper kahraman kurabiyeleri, tek kişilik minik -çocuk- pastaları. Dükkanın tepesinde bir tabela. Dükkanın adı "Diyabetty".

İşte o anda gözlerimden yaşlar boşandı. Bir hayal ya da vizyon, adı herneyse bu kadar kuvvetli olabilir miydi? Projeyi ilk paylaştığım insan tabiatıyla annemdi. Gözyaşlarımı akıta akıta anlattım hemen daha o an.

İki yıldır ne zaman gözüm dalsa, ne zaman içim sıkılsa düşündüğüm, bakışlarımla dantel gibi işlediğim bir proje "Diyabetty". Şu anda ne dükkan açacak, ne diyabetlilere özel pasta yapacak gücüm var maddi olarak. İki yıldır olmasını bekliyorum inatla.

Ta ki geçen günlerden birinde yanlış yaptığımı farkedene kadar. Bu paylaşılması gereken bir proje, saklanması gereken değil. Paylaşmalıyım dedim. Böylece Diyabetty projesinin sanal ayağını başlatmış oldum. İnternet camiasında yüzlerce binlerce diyabetli kullanıcı var. Binlerce de diyabetle ilgili site.

Fakat... tek bir şey yok. Diyabetlilerin günlüğü. Biz diyabetliler neler yaşıyoruz, nelere sıkılıyoruz, nelerden etkileniyoruz, neleri öyle ulu orta anlatamıyoruz...her allahın günü başımızdan neler neler geçiyor bu konuyla ilgili. Bir sürü site , forum var evet ama bu yok işte.

İlk etap olarak bir diyabet günlüğü açtım fakat burada tek başına yazma niyetinde değilim. Bu kesinlikle paylaşıp çoğalacak bir güç. Derdini anlatmak isteyecek, yazarak rahatlayan diyabetlilere ihtiyaç var. Sadece benim kelimelerim yetmez buna.

Bu benim hayalim, ne zaman düşünsem- hatta şu an bile- gözlerimden yaşlar boşandıran hayırlı bir hayal.
Şayet Diyabetliyseniz, diyabetli ve yazmak isteyen kalemi kuvvetli tanıdıklarınız varsa sonuna kadar bu projenin, http://diyabetty.blogspot.com/ 'un kapıları sonuna kadar açık. Bir tıkla bana ulaşabilirsiniz.

bettypufpuf@gmail.com

Hayırlı bir hayal...

Koza

2009-04-15T21:50:00.000-07:00

Küçükken sürekli yaralarımın kabuklarını kopartırdım.
Bana küsmüş olacaklar ki; büyüyünce asla kabuk bağlamadılar...

Ödül Töreni

2009-04-14T06:43:00.000-07:00

Efendim, canım anneciğim kızılked i bana smart blogger ödülü vermiş. Çok da uzun olmayan bir zamanda blog dünyasına güzel katkıları oldu anneciğimin, aslında ödülü ben ona vermek isterdim ama o bana ve süt kardeşime vermiş. Yirim.

Şimdi ;yapılması gerekenlere bir bakalım.

1- Ödülü size veren kişinin linkini yazmalısınız.
http://bilgelikyolcusu.blogspot.com/

2- Ödül verdiğiniz kişileri yazmalısınız.

Benim smart ödüllerim ise sürekli takip ettiğim Tabulasomnia ve Tod or not Tod !
3- Bu ödüle layık gördüğünüz kişilere bunu bildireceksiniz.

Hemen gidip haber salayım da ödüllerini alsınlar :)

Kabir azabı şeysi

2009-04-08T21:53:00.001-07:00

Yaradılışın başında, her bi şeyin en başında zannımca diş ağrısı vardı.
Önce adem, sonra diş ağrısı.
Azap verici, sinsi ve afedersin orospuçocuuu bir ağrı.
Daha da kötüsü bu ağrıyla işe gidiyor olmak...
:(
Allahım n'olur geçsin :'(

Gümaydıın :)

2009-04-05T02:38:00.001-07:00

Günaydın blog camiamızın çok değerli nef'erleri!
Herkese kocaman bir günaydınnnnn :)

Efendim bu sabah adeta bir sevgi pıtırcığı, adeta bir yavru marul gibi uyanmamın sebebi hep özendiğim gibi kocaman bir kahvaltı sofrası hazırlayacak olmam.

Dün gece sevgilim bana bir jest yapıp gecenin bir yarısı irmik helvası kavurdu, irmik helvası eşliğinde lost'un 5. sezonunu yarıladık, öyle de delimsirek öyle de ruh hastası bir çiftiz.

Ben de ona iade i jest olarak bu sabah krepli mrepli kocaman bir kahvaltı hazırlayacağım.
Tabi bu jestler ve de iade i jestler neticesinde tahminim yakında 450 kilo olacağız ikimiz de. O küçük ayrıntıyı daha sonra konuşuruz :P

Aslında termosa çayı atıp bir piknik çantası hazırlayıp paşamı parka götürüp süpriz yapacaktım ve fakat sabahın köründe formula şeysi için uyandığından dolayı bu pek mümkün olmadı. Beyim diye demiyorum ne zaman süpriz yapacak olsam bir şekilde öğrendiği için bu sefer bu süprizi saklamaya gayret edeceğim.

Bana şans dileyin zira en son krebi 2 yıl önce falan yapmıştım. Durduk yere zehirlemeyeyim adamcağızımı :D

Şükür

2009-04-01T22:51:00.000-07:00

Düşündüm.
Hayatta en çok kullandığım kelimenin "Neden?" olduğuna karar verdim.
Oysa bu kelime "Şükür" olmalıydı belki de...

Anladım ki sormak, benim en büyük düşünsel ibadetim...

Temcit Pilavı

2009-03-31T13:41:00.000-07:00

Dümdüz, kapkalın bir duvarken küçükken, zamanla surlar inşa ettim sağıma soluma.
Kırıldıkça daha kalın sıvadım sağımı solumu. Büyüdükçe daha çok kırıldım.
Şimdi gördüğüm paramparça olmuş koskoca bir fanusmuş aslında, kırılmış ama dağılmamış parçalarım.
Düşmüşüm ama ölmemişim.

Ağlamaktan yorulmuşum ama pes etmemişim.
Yaşadıkça daha da fazlalaşacak adına duvar dediğim "kırıklarım".
Yaşadıkça güvenmeye devam edeceğim şansıma, kaderime. O hep tersini söylemeye çalışsa bile.
En ufak bir taş çatlatıyor insan kalbini.
En ufak bir güven sarsıntısı ayaklarını kesiveriyor insanın o sağlam zeminden.
İnsan bir anda nasıl da tuz parça kırıleviyor, insan ne tuhaf.
İnsan aynı şeyi yaşıyor, kişiler değişiyor durmadan...

Mutluluk [MiM]

2009-03-28T04:06:00.000-07:00

Sevgili süt kardeşim şaban bana mim atmış, yazmazsam ne olur? Günah olur!

Mutluluk üzerinde yazmaktan çok tadının çıkarılması gereken bir mevzu bence. Fazla yakalayamıyoruz çünkü.
Şimdi şöyle bir bakayım beni neler mutlu ediyor?

* Annem: Aynı kardişimin de yazdığı üzere annemle ilgili her halta hastayım. İyi ki bu kadından doğmuşum. Yıllar önce karra vermiştim bi kere hayatta en çok beni güldürme kapasitesi olan kadın. Kara yaslarda olsam da beni gülümsetebilen, kaşımın oynayışından halimi tavrımı bilen, olabilecek en saçma şeyi yapsam da arkamda olan, yeri gelince herkül gibi savunan kadın anacığım.
Hayatta olması, sağ ve sağlıklı olması en büyük mutluluğum.

* Sağlık: İnsanın yaşı geçtikçe öncelikleri farklılaşıyor. 30'a hızla yaklaştığım bu yıllarda en çok farkettiğim şey bu oldu. Sağlık, sağlıklı olmak, ağrınızın sızınızın olmaması en büyük mutluluklardan biri. Bunu yazarken yüzde yüz samimiyim ki zengin olmayı, o oolmayı, bu olmayı sağlıklı olmaya tercih ederim.

* Sevgili:[ yani sfenx.] Sevmek, sevilmek, birlikte eğlenebilmek, ağız dolusu gülmek, beraber ağlamak, tripleşmek... Hayatımın dönüm noktası olan bu adam en büyük mutluluklarımdan biri.
İlk üç madde hakikaten her gün düzenli şükrettiğim, mutluluktan gözümü yaşartanlar.

Daha maddeci ve de bencil bakarsam bir de şunlar var :D

* Yogurette : Bunu tadıp mutsuz olan bir insan var mı bilemiyorum tabi ama orgazmik bir tat kendisi. Hala türkiyede yok malesef...Buzdolabımda yogurette olması müthiş bir mutluluk.

*Evim : Evde olmayı çok seviyorum. Tipik bir ev hayvanıyım. Eğer imkanım olsa sanırım hiç evden çıkmam. Evle ilgili her ayrıntıyı seviyorum. Eve yeni bişeyler almayı, evi düzenlemeyi, minik minik detaylarla uğraşmayı, hepsini seviyorum.

* Pijama: İşte sfenx'ten sonra en çok aşık olduğum şey. Tam bir pijama fanatiğiyim. Bir kere hiç pijama atamam. Eskilikten pırtılsalar bile...Pijamayla dolaşmak dünyanın en güzel şeyidir. Düşünsenize herkesin pijamayla gezdiği bir dünya en büyük fantaazim :) Çeşit çeşit pijamalar ve onları giyip dolaşmak çok mutlu ediyor beni.

* Hediye vermek: Almaktan daha çok mutlu eder.

* Müzik : İşte geldik en can alıcı noktalardan birine. En sevdiğim, en sevdiğim! Mutlu olmak için yegane ihtiyacım pc ve bir kulaklık! Sabahtan akşama kadar müzik dinleyebilirim ben!

* Kahvaltı : Büyük , kalabalık dolu doolu kahvaltı sofraları. İlla ki sucuklu. Kalabalık, neşeli, kahkahalı :)

* İşim: Sahne nefes almak gibi. Sahne büyük mutluluk, en büyük doyum. Şükürler olsun dediklerimden...

Şöyle bir bakıyorum da çok da zor değiller, çok da imkansız değiller. Demek ki mutluluk ayak ucumda saklanan bir peri gibiymiş :)
And the mim goes tooooo

* Gelaek
* Bilgelik Yolcusu
* Sfenx

Kocaman not: Yazmam gereken bi trilyon mim var ve hiç birini unutmadım, işler güçler rayına girince hepsini yazıcam, inci gibi dizicem, bu sene yapıcam bunu, söz!

Holy Turkish Raki

2009-03-27T15:03:00.000-07:00

Rakı'nın mübarekliğine inanmam ta lise yıllarına rastlar.
İlk sarhoş olduğum içkidir. Bizim zamanımızda bira içip yıkılırdı gençlik. Ben rakıyla başlamıştım.
Süt kokan ağzımın tadını ilk değiştiren içki.
Belki de o yüzden severim böyle.
Nicedir ağzıma koymuyordum ama işte ah o şarkı çalmayacaktı.
Ben mutfağa gidip mastika'nın kapağını gevşetmeyecektim.
Rakı'nın o mübarek kokusunu almayacaktım...
Oldu bir kere.

Hayatta kalmak...

2009-02-28T12:26:00.001-08:00

Çok acıyor.
Çok acıyor.
Çok acıyor.
Daha birkaç saat evvel yattığım yerden baktığım sokağa karşı mırıldandıklarım bunlardı. Çok acıyor, çok ağrıyor, geçecek...
Geçeceğini biliyorum. Günde bir bilemedin iki saatlik korkunç ağrılar bunlar. İçime işletmemem gereken, delirmemem gereken, benimle birlikte ağlayan adamın gözlerine bakıp cesaret almam gereken, bana dua üztüne dua eden annemin güzel gözleri için savaşmam gereken birşey bu.
Daha önce yaptım, hem de çok yendim umutsuzluğu.
Şimdi de yapabilirim.

Yapabilirim...
Camın önünde bir hanımeli var.
Soğuktan kurumuştu nicedir.
Çok acıyor dedim ve onunla göz göze geldim. Kupkuru dalları, kanatları yeni, pıtır pıtır yaprağa durmuştu.
Yenileniyordu benim gibi...
İşin garip tarafı hep kendimle özdeşleştirirdim onu geçmişte, sonra unuttum gitti.

Yapabilirim.
...

Neden zengin olamam? [ MiM ]

2009-02-24T01:55:00.000-08:00

Sevgili delimsirek dostumuz gelaek, süt kardeşimi mimlemiş, yok efendim neden zengin olamazmışız da, müsrifmişiz de, çok ayıp !

Bir kere ben hiç zengin olamayacağımı düşünmüyorum sevgili arkadaşlarım ve de sevgili okurlar. Nedense içimde salak bir his "bi gün çok zengin olcaz kankağğ" diye fıslayıp duruyor. Buna mukabil şayet zengin olamayacaksam sebebi şunlardır:

* Körolmayasıca stokçu zihniyetim: Alış-veriş yaparken sanki kıtlık çıkacakmışcasına her haltı iki veya daha çok almak huyum var. Sanki vaktiyle kurtuluş savaşı görmüşüm de tedbirli davarnıyorum ve adeta 70 yaşındayım.
Yahu kadın market, bakkal, çakkal kaçmıyor ya?
Bir kere kendi kendime yaşadığım zamanlardan beri sigara zulam vardır. Ortada olan sigara farklı, zula farklıdır. Mecbur kalmadıkça dokunmam ona.
Market alış-verişinde de durum pek farklı değildir. Her haltın yedeği vs'si alınır. Bunu sapık bir başak burcu olmama da verebilirsiniz pek tabii.
Her şey çifte gittiği için doğal olarak faturalar da çifte gider.

* Bir kısım müsriflikler: Ne yazık ki takıntılı olduğum bazı hede'ler var ve onlara asla doymuyorum. Misal şu gün itibarı ile tam 43 adet çantam var. [ Sevgili anneciğim tek tek saymıştı :) ] Yine az, yine az. Yolda görsem param varsa anında alırım. Hastalık işte.
Aynı şekilde saat ve küpeye de zaafım var ancak öncelikli müsrifliğim kesinlikle çanta :)

* Para saçımı : Adeta milyordermişim gibi ota püsüre para veririrm. Mesela hediye almaya bayılırım eşe dosta, bazen abartabiliyorum da bu hususta ama hoşuma gidiyor :)

* Dipsomani : Bildiğiniz üzere "bitmezse ölecek hastalığı" dipsomani. Dibini görmeden rahat duramıyorum malesef :)

Tüm bunların ışığında içimdeki ses hala diyor ki:
Bi gün çok zengin olcaz kankaaaa!!!

Tırım tırım tırsmak

2009-02-15T03:26:00.000-08:00

Sevgili blog ailesi,

İçten içe "nerdesin lan sen" dediğinizi duyar gibiyim :)
Nerdeyim la ben?

Öncelikle şablonumdan feci şekilde sıkıldığım için açasım bile gelmedi sayfayı, ikincil olarak çok ciddi ağrılarım oldu bu ay, nedenini bilemiyoruz henüz ama çıkar ortaya elbet :)
İnsanın kronik ağrıları olduğu zaman bir takım hadiselerlle bağlantısı kopuyor. Bu sıkça konuştuğumuz bir hede annemle. Ortak verdiğimiz karar ise kronik acı ve ağrılarda insanın hiç ama hiçbirşey yapmak istemediği gerçeği.

Bu nedenle takip eden/merak eden herkesten özür dilerim.

İş bu posttan sonra tekrar şablonumu değiştireceğim, muhtemelen blogrollum ya da hede'lerim yine uçacak, söveceğim tırsmıyor da değilim!

İş bu posttan sonra yazamadığım mimlerimi yeni şablonumda yazacağım, mis gibi olacaklar :)

İş bu posttan sonra kaldığımız yerden tam hız devam edeceğiz yayına :)

Sevgiler :)

Not: çok özlemişim :)

Kolbastı

2009-01-26T03:21:00.000-08:00

Kolbastı denen şahane hadiseden haberdar mısınız?
Ben bu yaşıma kadar kolbastı izlememişim, nasıl gözümden kaçmış, nasıl öğrenmemişim bilmem zira pek meraklıyımdır bu tarz şeylere.
Efendim kolbastı Giresun kökenli bir Karadeniz oyunu. Folklorik, geleneksel bir oyun ama ben ömrümde böyle enerjik, böyle keyifli oyun görmedim.
Rica ederim herhangi bir tube dan ya da muadili bir siteden kolbastı yazıp aratınız ve izleyiniz.

Bu haftanın keyfi kolbastı, daim olsun :)

Oy beni beni!..

2009-01-19T17:36:00.001-08:00

"Kime kin ettin de,
Giydin elleri ah
Yakın iken ırak ettin yolları
Oy beni beni..

Mihnet ile diktim gülleri
Vardın gittin bir soysuza yoldurdun.
Sen gönlün olunca beni ararsın ah,
Siyah zülfü tel eder tararsın.
Oy beni beni..

Madem ayrılmakmış muradın
Niye beni ateşlere yandırdın..."

Bir muğla türküsü "Ormancı".
Böyle güzel serzeniş, böyle güzel sitem,
Böyle ince, böyle asil acı çekiş...
İpek gömlek gibi acıyı üzerine giyen Müzeyyen Senar,
Nameleri incinmekten korkan Müzeyyen Senar.
Yaşa, var ol Müzeyyen Senar...

Gerek

2009-01-15T15:34:00.001-08:00

İki farklı kitap için iki şahane öykü yazmam gerek.
Üniversite söyleşim için metin hazırlamam, ilgi çekici bir isim bulmam ve sunumu yollamam gerek.

Sahneye çıkıp oyunumu oynamam gerek.

Yaklaşık 3 bavul dolusu çamaşır yıkamam gerek.
Evi her sabah yeniden derleyip toplamam gerek.
Her Allahın günü yemek yemek gerek.
Yenilecek yemeği hazırlamak gerek.
Bulaşık makinasını sürekli boş tutmak gerek.

Bloga çok ara vermeden yazı yazmak gerek.
Şablondan yine sıkıldım, kudurdum, yeni bişi bulmak gerek.
Yeni şablonu atarken blogroll u bir daha uçurmamak gerek.

Sevgiliyle ilgilenmek gerek.
Mütemadiyen duş almak gerek.
Her gün pansuman yapmak gerek.

Hayatı çekilir kılan ıvır zıvırları almak gerek. [ cips, puding, çikolat]
Ütü yapmak gerek.

Özlemek gerek,
Sevmek bunların hepsinin toplamı, "gerek" ler çıkarıldığında elinizde olan, zevkle yaptığınız demek.

İşi sevmek, evi sevmek, sevgiliyi sevmek...
En çok da her iş bittiğinde gecenin körü canınm çektiği için mutfağa girip mercimek köftesi yapan adamı sevmek...

NoSTATiC [Mim]

2009-01-14T16:02:00.000-08:00

Çok sevgili blog ahpabım NoStatic den gelmiş bu mim, itiraf edeyim ki en keyif aldığım mimlerden biri, zira tembelim, liste gibi yazmak, anket doldurmak, hastasıyım bunların.

\o/

Yaptığım Dört İş
* Sahnede pek güzel oynarım, üste para bile veriyorlar valla :) [oyunculuk aşktır hattızatında...]
* Çok pis organizasyon yaparım.
* İki satır da olsa yazmazsam bir gün işim gücüm rast gitmez.
* Söylemesi ayıp 15 dakikada 3 saatlik playlist çıkarırım.
Defalarca İzleyebileceğim Dört Film
* Le fate İgnoranti
* Kingdom of Heaven
* Bruce Almighty
* The Fountain
Yaşadığım Dört Yer
* Ankara
* Çanakkale
* İstanbul
* Düsseldorf
Tatil İçin Gittiğim Dört Yer
* Piedra Irmağı'nın Kıyısı
* Harikalar Diyarı
* Hansel ve Gratel'in Evi
* Erdek [Bak bu gerçeğe yakın oldu :(]
En sevdiğim Dört Yemek
* Köfte [Her türlü]
* Patates [Her türlü]
* Spagetti Bolonez [Bilhassa]
* Krep [ Ölürüm]
Hemen Şimdi Olmak İsteyeceğim Dört Yer
* Annemin Kucağı
* Düsseldorf
* Lunapark
* Hint Okyanusu
Bir Yağmur Damlası Olsaydım Düşmek İsteyeceğim Dört Yer
* Annemin Kızıl Saçları
* Babamın Burnu
* Aşkımın göbeği
* Marmara Denizi [Ölümsüz olmak yihuuu :)]

İş bu vesileyle bir mim i daha başarıyla bitirmiş olmanın derin kıvancı içerisindeyim canlar.
Ben de bu mim i sevgili anneme, süt kardeşime ve sevgilime atıyorum. Hobaaaaaa tutsanıza ya :(

Bazen...

2009-01-09T20:14:00.000-08:00

"Seni bir görsem diye diye,
Uyudum yağmurun sesiyle..."

Bazen, yalnızca bazı anlarda öyle bir deniz kokusu geliyor ki burnuma...

Boş bir sahil gibi, belki ege, bilemedim.
Belki tozlu, yorgun bir İstanbul akşamı,
Hiç beklemediğim anlarda geliyor burnuma deniz kokusu.

Sen gibi...

Bir yara gibi sıfatına yakışan gülümsemeni düşünüyorum.
Aslında olmadığını bile bile...

Aynı deniz gibi kokun geldiğinde burnuma,
Alabildiğine çekiyorum içime,
Bir sonraki sefere kadar,
Göz göze durup bakana kadar...

___________

Olmaz derdin sen ve ben anlayamadım nedenini bir türlü
Olmaz der ve dalar giderdin.
Hep giderdin sonra,
Her gelişinden sonra gideceğini bile bile severdim seni

Olmaz derdin ve yanağımı okşayıverirdin hızlıca
Anlayamazdım.
Şimdi anlıyorum...

Bir sabaha karşısında İstanbulun, buz gibi havada geliyor kokun burnuma...
Olmazdı, sarılmazdı seninle yaralarım.
Şimdi anlıyorum.

Mirasın kokun, kokuna sarılıyorum.
Olmadı, anlıyorum...

Yeni Yıl Sabahım

2009-01-01T16:45:00.000-08:00

Dünyanın en romantik, en süprizli sabahıydı...
Sevgilimi uyandırmamak için tereyağındaki kıl misali yataktan süzüldüm. Kahvemi alıp arka odadaki pc'ye geçtim.
Güzel müzikler eşliğinde nette fink atıyordum ki telefonuma bir mesaj geldi...

Evet arkadaşlar bence dünyanın en romantik yeni yıl sabahı, sevdiceğinizin, canınızın ta içinin uyanır uyanmaz size "Seni çok seviyorum bebeğim!" diye mesaj atmasıdır.
Üstelik aranızda sadece bir duvar varken...

İyi ki varsın sevgilim, iyi ki...

dyblog [ Gelaek ] MİM

2009-01-01T04:16:00.000-08:00

[Öncelikle bu mim i geç yazmak içime o kadar ukte oldu ki, sokakta beslediğim yavru kedilerden birinin adını mim koydum. O derece.]

Blog Adresini Vermezse Ölecek Hastalığı

Efendim bende hiç olmadı ne hikmetse ve lakin bir tanıdığımda var bu gerçekten. Adeta doktora danışmış ve doktor yakınlarına "Blog adresini vermezse ölecek :(((" demiş gibi bulduğu her elektronik ve/veya reel ortama blog adresini yazmakta.

Çok fazla içli dışlı olmadığım biri olmasına rağmen bu çabası beni taaa buralaradan üzüyor. İster istemez "Ne yazmış" yerine, "Kendini paralıyor yazık" diye düşünüyorum.
Bloguna girdiğim vakit içimde lüzumsuz bir acıma oluyor, itiraf ediyorum.

Çok samimi bir arkadaşım olsa yemin ediyorum çeker konuşurdum. Bak güzelim yapma etme diye ama ne çare ki kendisi sanal alemden tanıdığım, yüzünü hiç görmediğim, sözlükten bir-iki kere mesajlaştığım biri. Yabancılar buna seviyeli tanışma diyor.
Dolayısıyla can dostlarıma olduğu gibi hörölöööö diye çemkiremiyorum, hatta çemkirmek şöyle durdun hedehödö bile diyemiyorum.

Şu bir gerçek ki "Herkes beni okusun" egosu hepimizde var, zira Yazmak, okunmak istemektir.

Ben seviniyorum şahsen, sizi bilemiyorum. Yeni bir izleyici görünce, bir mail aldığımda, bir yorum aldığımda...ama..işte burada kocaman bir ama var.
Bahsettiğim kadın ve belki ona benzer diğerleri bana gerçekten "spam" gibi geliyor.

Tanımadıklara insanlara blog adreslerini mail atan, fwlayan, sözlükte blog adresini fw mesaj atan ve beni oku diyen nesle aşina değilim.

Buna mukabil çok dozunda, gayet güzel reklamını yapan insanlar var.
Reklam yapılacaksa da illa, kaliteli olsun bence ;)

Bitmek Bilmez Topuk Sevdası

2008-12-26T03:48:00.000-08:00

Dünya üzerinde anlayamayacağım şeyler kategorisine bu kış yepyeni bir hede daha eklendi dostlar.

Kadınların bitmek bilmez topuk sevdası!

Tamam eskiden de pek anlayamazdım lakin eskiden zannedersem bu kadar zorlama -topuklu- giyen kadın yoktu.

Giydiğini taşıyan, tak taak taaak sırım gibi yürümekte olan bünyelere asla sözüm yok. Çok şık ve seksiler. Helalinden giysinler, yakışır.

Derdim taşıyamadığı ve büyük ihtimalle bunu bildiği halde ısrarla topuklu giymeye çalışan kadınlarla alakalı.

Ey kadınlar, sayın kadınlar!
Biliniz ki üzerinde yürüyemediğiniz her topuklu ayakkabı- çizme ile seksi değil, yalnız ve ancak çişiniz gelmiş gibi görünüyorsunuz.

Kural 1 - Şık/Seksi bir topuklu yalnız ve ancak şık ve jilet gibi ütüsü olan bir kıyafet kombini ile taşınır. Aksi takdirde prensin balosuna yanlışlıkla mutfak kapısından girmiş kibritçi kız gibi görünmeniz çok olası.

Kural 2 - Bacak boyunuz hallice kısaysa veya benim gibi deve gibi kadın statüsündeyseniz dize kadar çizmeler sizi emme basma tulumba gibi göstermekten başka işe yaramaz. (Kendimden biliyorum). Olup olabilecek en seksi haliniz en fazla bir at jokeyine benzeyecektir.

Kural 3 - Küt burunlu bot giymenin bazı ülkelerde yasaklandığını dahi biliyor muydunuz? O derece görsel sıkıntı yani. Üstelik küt burunlu bot dediğiniz şey üç giyimde buruşma yapacağından (en kalitelisinden dahi) maykıl tomas izleniminden başka bir seksapel beklemeyiniz.

Kural 4 - Yürüyüşünüze dikkat ediniz, gerekirse evde ayna karşısında, daha da gerekirse bir arkadaşınızın yanında yürümek suretiyle objektif yorumunu alınız. Yürüyüşünüz penguen gibi ise, kabadayı gibi lambır lumbur ise (ben!), poposu yanmış civciv gibi ise yürüyüşünüzü düzeltmeden topukluya yönelmeyiniz.

Bu noktada bu kadar çemkirebilmemin sebebi zamanında bu hususta en acı tecrübeyi geçirmemdir efendim. Kimse zannetmesin ki ben takkır takkır yürüyebiliyorum da sağıma soluma kibirle bakıyorum. Ha ha ha! Nerdeeeee :)

Siftah, pek yakında...

2008-12-20T00:43:00.000-08:00

Çok heyecan, çok heyecan!

Yarın sabahı iple çekiyorum sevgili okuyucular!
Yarın sabah itibariyle hayatımı değiştirmiş olacağım.
Tam anlamıyla ben iken, biz olacağız yarın sabahtan itibaren.

Geçmişimin defterini dürmeye çalıştım dün gece, elimden geldiğince.
Tövbe ettim bolca.

Artık yeni bir sayfa,
Artık yeni bir şeyler söylemek,
Artık mutlu olmak,
Artık yeni bir sayfayla yeni şeyler söylemek istiyorum...

Bana, ah pardon bize şans dileyin :)

Çok heyecan, çok heyecan \o/

Siftah bizden, bereket Allahtan, haydi bakalım...

Zahirim, Batınım...

2008-12-19T12:24:00.000-08:00

"Düşlerimin peşi sıra, kendimi yollara vurdum..."

Belki sana bunları yıllar önce yazmalıydım, yazamadım.
Her zaman olduğu gibi, her şeyde olduğu gibi bunu da erteledim.
Bazen düşünüyorum.
Böyle olmasaydı nasıl olurdu?
Ben yine böyle eksik olur muydum?
Başkalarından çıkarır mıydım bu kadar senin acını?

Seni anlayabildiğim gün baba, bütün acılarım dinecek biliyorum
Ama anlayamıyorum.
En kızdığım şey ne biliyor musun?
"Öyle söyleme, ne de olsa o senin baban" diyen insanlar...
Eve gidip babalarına sarılacak olan tuzu kuru insanlar,
En kötü ihtimalle mezarına gidip, güzel güzel fatihasını okuyup gelecek insanlar. "Size ne ulan?" diyemediğim insanlar...

Kader diyor bir çoğu buna ama çarptığın domino taşıyla sadece benim hayatımı etkilemedin.
Annemin iki kat anne olmasını sağladın.
Annemin tezgahı o kadar kuvvetliydi ki baba, ben senden de aynı şeyi bekledim belki de.
Belki bu da benim hatamdı.
Küçükken onunla kapandığın o odadan seni çıkarmak için televizyonun sesini açardım, gelip kız diye. Gelmezdin taa ki sonuna kadar.
Küçükken yaptığım şeylerin hepsi -ihtiyaçtan-dı baba.
Beni gör diyeydi.
Beni sev diyeydi.

Bunu ne kendime ne de sana itiraf edemedim.

Yıllardır beni özlememeni anlayamıyorum baba.
İsteyerek, severek yaptığın bir çocuğun kokusunu yıllardır duymamanı, duymadan yaşayabilmeni aklım almıyor.
İsteyen kızsın bana, umrumda değil.
Kaç yıl önce -karşılaştığımızda- bana sarılmamanı, bir saat bile yanımda oturmamanı, beni bırakıp gitmeni aklım almıyor.
Hep bize öğretilen masallardan değil mi? Bana masal okurdun hatırlıyor musun?
Hepsi o kadar büyük yalanmış ki baba.
Ben çocuğuma masal okumayacağım biliyor musun?
Ben çocuğumu seveceğim sadece.

Senin yüzünden kimseye güvenemiyorum ben baba.
Herkes çekip gidecek gibi geliyor.
Herkes yalan söylüyor sanıyorum.
Çocuğum olursa, babası arkasını dönüp gidecek sanıyorum.

Herkesi sen gibi sanıyorum.
Herkes de "rahat batıyor" sanıyor bana.
Durduk yere mutluluğuma çomak sokuyor sanıyor.
Senin acını hep başkasından çıkarıyorum.
Hakkın var mıydı buna?

Korkuyorum baba, sen gibi bir kocam olmasından,
annem gibi güçlü değilim ben.
Sen çok şanslıydın aslında.
Ben annem gibi olamadım, hemen belim bükülür benim.
Herkes taş gibi zanneder evet ama öyle değildir.

Zahirimle batınım bir değil benim baba.
Senin yüzünden.

Gerçeğimi, içimin kırılganlığını göstermemem senin yüzünden...

Evlat olsa sevilmez

2008-12-16T00:31:00.000-08:00

Evet Uçan Kuş iş Başında, günaydınlar efendim :)
Bu sabahın körü itibariyle keyfimin yerinde olmasından dolayı şöyle fevkaladenin fevki bir tesbite imza atmaya karar verdim.
Abdullah Gül
Her haltı bir yana bırakırsak( politika yazmayacağım amacım başka) hayatımda hiç koala canlısına bu kadar benzeyen bir insan görmemiştim. Samimiyetle söylüyorum kopyası! O değil hayvancağızdan soğudum durduk yere :(

Aralarındaki yegane farklar koala'nın nisbeten sevimli ve zararsız bir hayvan olması sanırım.
Ha bir de sanırım abdullah gül okaliptüs yaprağı ile beslenmiyordur...

Like a Prayer [mim]

2008-12-14T08:05:00.000-08:00

Ben diyeyim beş, siz deyin on gün evvel sevgili like a prayer mim atmıştı bana, kendisi ve blogu ile ilgili.

İçinden gelmeden tek satır yazamayanlar klübü üyesi olarak içimdeki yazıyı ısıttım pişirdim ve ancak çıktı.

Gecikme için özür girizgahından sonra bakalım kimmiş bu kadın?

Yanındaki üzülmesin diye tek gözüyle çaktırmadan ağlayabilen biri.
Çabucak sevebilen.
Yer yer "kardeş misiniz siz?" sorularını cevapladığımız, illa ki pek çok ortak şeyi sevdiğimiz...

Sırf bana içli köfte tattırabilmek için istiklal caddesini boydan boya yürüyebilen,
İki simli kar tanesini başucuma astıran...
Yüzyılın son romantiklerinden o.

Köprünün üzerinden çok sular aksa da, tüm izmir - istanbul bağlantılarını silmek, hala çaktırmadan çektiği yer etmiş acılarını sihirli bir değnekle silivermek istediğim kadın.
Elini en hasından tutan bir adam, başını sokacağı aşk dolu bir yuva ve aşk işte sonsuza dek sürecek bir aşk vermek isterdim, tüm sevdiklerime vermek istediğim cinsten.

O yok-olası ilaçlarını ben söylemeden, gırtlağına basmadan alsın istiyorum, benim gibi olmadan.
O yok-olası ilaçlarını almasına gerek kalmasın istiyorum bir yandan.
Issız olmayan bir adam tutsun ellerini hiç bırakmasın istiyorum.
Binlerce süslü kar tanesi insin başından aşağı, kar yağarken dansetsin onunla...

Like a prayer'ı oturup düşündüğümde hep aklıma gelen şey, zamansız ve mekansız bir sevgi.
Koşulsuz...
Likeaprayer aşık olabilmenin ta kendisi.

Yanlış yaptılar gülüm,
Bize hep pembe panjurlu evler izlettiler.
Gerçek hayat öyle değildi.
Sevgilisini elinden tutup çayırlarda bayırlarda koşmuyordu kimse.
Biz öylesini sevdik, öylesini sevgi belledik.
O kadar büyüktü ki senin sevgin, anlayamadı takma kalpli pinokyolar...

İyiyim dediğin anlarda içinde hala bir ağlayan olduğunu biliyorum
Ufacık şeyleri düşünmen,
Ufacık şeylere sevinmen de bundan...

Yarın yeni bir gün doğacak arkadaşım. Blogunu anlatamadım belki yarım mim oldu benimkisi. İçimden geleni yazdım, noktasına dokunmadan.
Allah bahtını açık etsin diye dua ettiğim insanlar var, bunu yaptığımı hiç bilmiyorlar. Onlar için dua ettiğimi yani.
Tanıdıklar da var, tanımadıklarım da, tuhaf işte.
Sen hep dualarımda oldun,
Allah bahtını açık etsin kuzum,
Seni seviyorum...

Edit: Yahu mim i yazdım ama atmayı unutmuşum. Beni ya da blogumu anlatması için mim i like a prayer a geri atıyorum ho ho ho! kontra mim diye buna derim! :)